Nu is de tijd gekomen
van stilte en ontzag
denkend aan het lijden
dat op Jezus wacht.

Het bloed dat voor ons stroomde
de pijn die Jezus leed
de drinkbeker die niet voor bij ging
Zijn bloed dat werd tot zweet.

Nu is de tijd gekomen
om stil die weg te gaan
Jezus niet voor bij te lopen
bij het kruis stil te blijven staan.

Kijk eens naar die wonden
die scherpe doornenkroon
door God en mens verlaten
Jezus, Gods geliefde Zoon.

Het is niet te bevatten
het is te diep, te groot
Jezus bracht ons weer terug
bij Vader God op schoot.

Het zit in de lucht
en het tintelt op mijn huid
het kriebelt in mijn neus
het sluipt in mijn huis.

Het fluistert in mijn oren
gedragen door de wind
alles pais en vree’
zo gelukkig als een kind.

De crocusjes barsten open
de hyacinten op een rij
sneeuwklokjes teer en wit
ze maken me blij.

De eerste zonnestralen
op mijn witte, koude huid
de kat ligt te loeren
naar een vogel die fluit.

De lucht lijkt bezwangerd
met verlangen en hoop
met geluk en met liefde
als een kind op moeders schoot.

De winter is verdwenen
de zon knipoogt naar de maan
de natuur komt weer tot leven
de lente komt er aan.

Ik open alle ramen
en de deur van mijn hart
geef een knipoog aan God
en verwelkom de nieuwe dag.

Ik zal er zijn
zoek en je zult Mij vinden
in een mens die je ontmoet
in een bloem of een vlinder.

Ik zal er zijn
in de lach van een kind
in het gezang van een vogel
die zijn lied vrolijk zingt.

Ik zal er zijn
in de zon die voor jou schijnt
in de sterren die stralen
in het duister dat verdwijnt.

Ik zal er zijn
om je rugzak te dragen
laat hem maar los
je hoeft niets te vragen.

Ik zal er zijn
in elke traan die je plengt
in elke zucht die je slaakt
waar je ook bent.

Ik zal er zijn
in de stilte en de storm
fluister Mijn naam
Ik ben er!
“Jezus, kom!”