web analytics
Archive for the "Leven2" Category

Geen brug te ver

Posted by: Cobiin GEDICHTEN Cobi, Leven2
11
feb

GEEN BRUG TE VER

Soms kunnen we elkaar niet bereiken
onrust in en om ons heen
de afstand wordt steeds groter
dan staan we moederziel alleen.

Van mens en God verlaten
geen uitzicht en geen hoop
dan rest ons nog één schuilplaats
veilig bij God op schoot.

U leert ons weer vertrouwen
U schenkt ons kracht en hoop
U geeft ons al Uw Liefde
U bent een Redder in onze nood.

U slaat een brug tussen de mensen
als wij wankelen, elkaar niet verstaan
als wij hand in hand die brug betreden
kunnen we in Uw Liefde weer verdergaan.

Hartzeer

Posted by: Cobiin GEDICHTEN Cobi, Leven2
8
feb

HARTZEER

Zonder hart kun je niet leven
het is de motor van je bestaan
het pompt het bloed door al je aderen
voert stoffen af en stoffen aan.

Toch kan er heel wat aan mankeren
verkeerde structuur, van hout of steen
een gebroken hart, of erger nog…
Gods Geest kan er niet meer doorheen.

Geblokkeerd door eigen ik en kunnen
door goede werken en goede naam
sterft je hart wel duizend doden
tot het bijna stil blijft staan.

Toch kan Iemand jouw hart genezen,
al is het gebroken, van hout of van steen
als je Jezus Zijn plaats in jouw hart in laat nemen
wordt je hart weer als nieuw,
stroomt Zijn Liefde er door heen.

Geborgen in Hem

Posted by: Cobiin GEDICHTEN Cobi, Leven2
8
feb

GEBORGEN IN HEM

Als een schip zonder anker
als een storm zonder wind
als een kind zonder moeder
als een vogel die niet zingt.

Als een zee zonder water
als de bliksem zonder licht
als de regen zonder druppels
als een lach zonder gezicht.

Als een schreeuw zonder woorden
als een oog dat niet ziet
als een oor dat niet luistert
als een traan zonder verdriet.

Zo ben ik zonder Vader
zonder Meester, zonder Heer
zonder Vriend, zonder Herder
dan ben ik niemand meer.

Maar door Hem mag ik leven
mag ik zijn wie ik ben
ben ik vrij, ben ik alles
geborgen in Hem!

Viruswaarschuwing

Posted by: Cobiin GEDICHTEN Cobi, Leven2
7
feb

VIRUSWAARSCHUWING

Het grootste Virus aller tijden
raast over de digitale weg
immuun voor firewall en hackers
komt het op je harde schijf terecht.

Het wist ook al jouw bestanden
je geheugen wordt er mee besmet
het wordt verzonden naar alle landen
via email wordt het aangezegd.

Al is je processor nog zo snel
het Virus achterhaalt het wel
elk systeem dat wordt gekraakt
als het ermee wordt aangeraakt.

Het Virus is niet meer te stuiten
omdat het overal binnendringt
het is de Liefde van Jezus Christus
die heel de wereld overwint.

Woorden

Posted by: Cobiin GEDICHTEN Cobi, Leven2
7
feb

WOORDEN

Zomaar wat woorden
ze zeggen zoveel
zomaar wat woorden
wat doe je er mee?

Zijn ze als ’t ruisen
van de wind in de bomen
als kabbelend water
als de zon in oktober?

Of zijn het dolksteken
recht in hun doel
vlijmscherp, stekend
zonder gevoel?

Een woord kan verwonden
levenslang
een woord kan genezen
rede tot dank.

Als liefde de sleutel is
die de tong begeleidt
zijn woorden geschenken
worden mensen bevrijd.

Loslaten

Posted by: Cobiin GEDICHTEN Cobi, Leven2
7
feb

LOSLATEN

Loslaten is een beetje sterven
aan jezelf, keer op keer.
Loslaten is niets meer vragen
afstand nemen, telkens weer.

Loslaten is liefde geven
op ’t juiste moment, de juiste tijd.
Loslaten is niets verwachten
ook wanneer de tijd verstrijkt.

Loslaten is intens lijden
loslaten is diepe pijn
loslaten is vreselijk moeilijk
loslaten is “laten zijn”.

Loslaten is zeggen:
“t Is Uw kind Heer, alstublieft!”
Als wij het zelf niet meer kunnen
is er een God die uitkomst biedt.

Een uitzicht dat ons dan kan troosten
een uitzicht met een perspectief.
een uitzicht op een God van Liefde.
Hij troost, begrijpt en heeft je lief!

HIJ GEEFT ONS HET LEVEN WEER

Hij kwam niet als een Koning
maar als een kindje klein
Hij had zelfs geen woning
toch wil Hij onze Redder zijn.

Hij had gestalte noch luister
een man van smarte, vervolgd, verguisd
legde alles af wat Hij bezat
verliet Zijn Vaderlijk Huis.

Geen kroon met parels en robijnen
maar een pijnlijke doornenkroon
Hij droeg de straf voor onze zonden
Jezus, Gods eigen Zoon.

Eens zal alle knie zich buigen
en belijden Hij is Heer
Zijn leven werd Hem eens ontnomen
Hij geeft ons het Leven weer.

God heeft alle tijd

Uren, dagen, weken, maanden
verdwenen in een zucht
gestaag trekken ze aan ons voorbij
als vogels in een vlucht.

Op weg naar de horizon
naar de einder, een nieuw begin
en wij, op de drempel van het jaar
staan er tussen in.

Tussen oud en tussen nieuw
wat is geweest en nog zal zijn
tussen blijdschap en verdriet
een beetje geluk, een beetje pijn.

Zo tikt de klok z’n uren weg
in een eindeloze rij
je krijgt van God een nieuwe kans
je mag beginnen met een schone lei.

God heeft een ingebouwde klok
die doortikt tot in eeuwigheid
hij hapert niet en staat nooit stil
want God heeft alle tijd!

De wedloop

Posted by: Cobiin GEDICHTEN Cobi, Leven2
6
feb

dewedloop

 

DE WEDLOOP

In de wedloop van het leven
loopt iedereen z’n eigen race
’t is een kwestie van dood of leven
je wint of je bent er geweest.

Je hoeft hem niet alleen te lopen
de Heer gaat aan je zij
van de start tot aan de finish
is Hij er steeds bij.

Hij is je trainer en verzorger
bemoedigt, houd je op de been
spoort je aan en wijst de weg
Hij laat je nooit alleen.

Als je halverwege stuk bent
en niet verder kan
als je het maar op wilt geven
want je bent zo vreselijk bang…

Kijk dan maar eens naast je
besef eens wie daar loopt
’t is jouw Heer, jouw Vriend en Meester
die zo vast in jou gelooft.

Zijn leven heeft Hij eens gegeven
zodat jij de eindstreep haalt
daar mag je vast op vertrouwen
de overwinning heeft Hij voor je behaald.

 

Waarom kunnen we elkaar niet bereiken
waarom zijn we ten diepste zo alleen
waarom slaan we veel te weinig
de armen om elkander heen?

Waarom worden er zo veel tranen geplengd
waarvan anderen het bestaan niet weten
waarom zijn we wie we werkelijk zijn
ook zelf bijna vergeten?

Waarom verbergen we ons veilig en zeker
achter een masker op ons gezicht?
Waarom willen we niet helpen dragen
maken elkanders lasten licht?

Waarom willen we niet worden gekend
gewoon zoals we werkelijk zijn.
waarom die afstand en die kilte
doen we elkaar zo veel pijn?

Eens zit onze binnenkant van buiten
is er niets meer dat ons bedekt
zullen we kennen en gekend worden
als Jezus Zijn Hand op onze schouder legt.