UIT DE STAF VAN EEN HERDER
"Straks, als het Volmaakte komt….." "Doch, als het volmaakte komt, zal het onvolkomene afgedaan hebben." (1Kor.13:10) De Bijbel vertelt het ons eerlijk; wij leven in een onvolkomen, onvolmaakte wereld! Goed, toegegeven, soms lijkt iets in ons leven zo volmaakt dat wij zeggen: "het is perfect!". Maar, het is niet perfect….Niets op deze wereld is dat. Sommigen wijzen dan naar Genesis, de schepping van deze wereld, waar God, nadat hij al het geschapene overziet, zegt: "Zie, het was zeer goed…". Maar dat "zeer goed’ was voor de zondeval! Daarna was het helemaal niet meer goed met deze wereld en haar bewoners. De ongehoorzaamheid van de eerste mensen gaf toegang tot een onzuivere, kwaadaardige invloed, die het leven op aarde vanaf dat tragische moment van de zondeval systematisch begon te vernielen. Ziekte, dood, ouderdom, onrecht en geweld begonnen steeds meer grip te krijgen op deze van oorsprong volmaakte wereld; zelfs de dieren leden eraan mee. Dit is daarom een onvolkomen wereld. Verre van de oorspronkelijke perfectie waarin de Schepper haar had gemaakt. Het woordje wat door de apostel gebruikt wordt in het Nieuwe Testament betekent zoiets als "on-afgemaakt’, on-vol-eindigd"; kortom; onvolmaakt. Allemaal merken wij dat in meer of mindere mate. Sommigen van ons zijn door die onvolkomenheid van deze gevallen wereld meer aangetast als anderen. Wij merken het aan ons lichaam, aan ons uiterlijk, aan onze genen (erfelijkheid), aan onze daden, aan onze ziel (gevoelens), onze relaties, onze manier van communiceren, kortom, aan alles. Dat is moeilijk voor ons, om in zo’n wereld te moeten leven. Ergens in ons collectieve geheugen hebben wij nog die herinnering aan die volmaakte wereld waar wij vandaan komen. Ergens willen en kunnen wij er niet mee leven, dat wij temidden van zoveel onvolkomenheid ons leven moeten slijten. Sommigen lijden daar heel intens aan. Wij noemen hen "perfectionisten", en, als het heel erg met hen gesteld is; "neurotische perfectionisten’. Die laatste groep kan moeilijk hier leven en daar valt ook moeilijk mee te leven. Krampachtig proberen zij de onvolmaaktheden om hen heen, in dingen en in mensen, naar de volmaaktheid te duwen. Ook voor zichzelf zijn zij een ware marteling, want, de perfectionist is het voor zichzelf en voor zijn omgeving! Met perfectionisme bedoelen wij natuurlijk niet het normale, zelfs heilige, verlangen om de dingen zo goed mogelijk te willen doen. Dat is zelfs een bijbelse opdracht voor elke gelovige! Nee, de perfectionist kan en wil niet leven met de onvolkomenheden die nu eenmaal altijd aanwezig zullen zijn; hij verdraagt geen fouten, niet van zichzelf, en, niet van anderen….Hij/zij stelt daarom absurd hoge eisen aan zichzelf, en aan anderen om hem heen. En, zichzelf vergeven is een onmogelijke klus. Als u getrouwd bent met zo’n perfectionist, of, als uw voorganger of dominee er een is, dan wens ik u veel sterkte! Helaas komen zulke perfectionisten vooral in het christendom voor. Een niet goed verstaan van de bijbelse Boodschap en de oproep tot heiligheid daarin, kan, namelijk, heel gemakkelijk door iemand met een perfectionistische handicap worden opgevat als een extra aansporing tot overdreven vroomheid en extreem hoge religieuze eisen. Jezus zag de gelovigen van Zijn dagen als "voortgejaagd en afgemat", door de eisen van de Wet. Door de talloze geboden, regels en voorschriften waaraan hun religieuze leiders hen dwongen te gehoorzamen. Men sprak ook wel van "het juk der Wet". Daarom zegt Jezus de beroemde woorden; "Komt tot mij, allen die vermoeid en belast zijt, neemt Mijn juk op u en vind rust voor uw zielen." Jezus Christus verkondigt rust aan de perfectionist! Hij verkondigt een blijde Boodschap aan allen die zo hunkeren naar volmaaktheid en die lijden aan de onvolkomenheden van hun bestaan. Die Boodschap is niet dat wij nu door Hem te gehoorzamen en een nieuwe Wet te volgen wel de volmaaktheid in dit leven zouden verkrijgen; zo zijn de vrome, wettische demonische geesten het christendom binnengekomen! Nee, die Heer-lijke Boodschap is, dat wij onze onvolkomen staat mogen accepteren, omdat God dat in Christus ook gedaan heeft! Jezus helpt ons om met de onvolkomenheden te leven! Hij helpt ons om onszelf te vergeven, omdat Hij dat ook doet! Hij helpt ons om elkaar te aanvaarden zoals wij zijn, omdat God dat immers ook doet! En, als topper, Hij wijst ons op een Toekomst die komen gaat en die in het Nieuwe Testament de "vol-einding" wordt genoemd! Veel te veel christenen geloven in een "eindtijd", maar die term komt nergens in de Bijbel voor. De Bijbel spreekt over de tijd van de vol-einding. Het woordje wat hier wordt gebruikt in het Grieks duidt precies op het omgekeerde van die "onvolkomenheid"; "ver-volmaking", "voltooiing" van deze onvolkomen schepping! Ons aangeboren verlangen, onze hunkering naar een volmaakte wereld, zonder al dat zieke, oude, en kapotte is goed en heilig, enkel, wij moeten het niet hier verwachten, dan nekt dat verlangen ons bestaan; wij mogen het verwachten na deze wereld, in de Toekomst, bij de Vol-einding der schepping! "Want onvolkomen is ons kennen en onvolkomen ons profeteren. Doch, als het volmaakte komt, zal het onvolkomene afgedaan hebben…..Want nu zien wij nog door een spiegel, in raadselen, doch straks van aangezicht tot aangezicht. Nu ken ik onvolkomen, maar dan zal ik ten volle kennen, zoals ik zelf gekend ben." (1 Kor.13:9-12) Straks, in die Volmaakte Nieuwe Wereld die wij verwachten, zullen wij God en Christus, onszelf en anderen (onze geliefden) echt ten volle kennen zoals zij en wij werkelijk zijn! Wij zullen volmaakt gekend en begrepen zijn! Wij zullen volmaakt communiceren! Straks. Wie dat allemaal hier verwacht, die wacht teleurstelling…. Uw mede-onvolmaakte, Ds.Ed Meenderink
|
