samen delen

Ingezonden door: Vera Haesebeyt

Getuigenis over vergeving

Mijn kindertijd was geen onbezorgde tijd, alhoewel het dat wel hoort te zijn.
Vader dronk toen veel, wat een heleboel spanning veroorzaakte thuis. In dronken toestand kon hij agressief zijn. Ik was dan ook altijd op mijn hoede, probeerde me zo klein mogelijk te maken om niet op te vallen. Zelfs mijn moeder had schrik van hem.

Ik heb een oudere zus en een jongere broer. Ik had de pech als tweede kind een meisje te zijn. Zondebok voor alles, uitgesloten van alles….de familie van mijn vader had het duidelijk niet op mij begrepen. Mijn vader was de enige die getrouwd was, er woonden toen nog twee tantes en twee ooms bij mijn grootouders in.

De enige plaats waar ik onbezorgd kind kon zijn, was een boerderij een beetje verderop in de straat. Mijn moeder ging er wel eens helpen, wij konden er ons uitleven. We werden er ook altijd met open armen ontvangen, in uitzonderlijke gevallen bleven we er wel eens slapen.
Uitgerekend die man heeft me op negenjarige leeftijd seksueel misbruikt. Mijn wereld stortte in elkaar. Ik kon nergens terecht, ik vertrouwde niemand meer. Dit misbruik heeft twee jaar geduurd.

Ik bouwde een dikke muur rond mijn hart, de enige mogelijkheid om te overleven. Niemand zou me nog kwetsen,of ik zou het in elk geval niet laten blijken. Als kind was die muur een bittere noodzaak, mijn houvast. Naarmate ik ouder werd, ervoer ik die steeds meer als een last. Die muur werd mijn gevangenis en ik kon er niet uit. Ik durfde ook niet. Ik was verlamd en gevoelloos.. Ik liet althans geen enkel gevoel blijken.

Ik heb er voor het eerst iets van gezegd toen ik 25 was!

De mensen zeggen wel eens: je moet vergeten en vergeven. Daarmee ga ik niet akkoord. Vergeven wel, maar vergeten niet
Als je vergeet, is het na een zekere tijd alsof het er niet geweest is….hoe kun je dan anderen nabij zijn ?

Iedere kwetsuur –van welke aard ook- laat sporen na. Na een zekere tijd heelt de wonde, maar er blijft een litteken. Een litteken dat zo nu en dan gaat steken op regenachtige dagen, maar daar blijft het ook bij. Na genezing zal het je leven niet meer bepalen, niet meer overhoop gooien. Je hebt het onder controle.
Volledige genezing kan pas na vergeving. Anders is het een wonde die telkens opnieuw opengereten wordt en gaat ontsteken….je raakt verbitterd, ontmoedigd,… en het gaat van kwaad naar erger. Het leven wordt een last, een zinloze last…het leven wordt zinloos. Leven in een zinloze wereld ? Stilaan begin je te denken om er uit te stappen en die gedachte wordt sterker en sterker tot die gedachten vorm gaan krijgen.
Ik herinner me nog mijn roekeloze rijgedrag: tegen 140/uur door een bocht van 90 graden en dat bij een nat wegdek. Uit de bocht vliegen ? Geen probleem, niets aan verloren.
De mogelijkheid dat je niet dood bent, maar wel levenslang verlamd ? Daar denk je niet aan op zo’n momenten. Nu doet die gedachte me wel even huiveren. Maar toen…verlamd was ik toch, al was het niet letterlijk. En levenslang kreeg ik toch…dacht ik toen.

Dan kom je mensen tegen. Mensen die het goed met je menen en die je wat proberen op te vangen, die jou nabij willen zijn als je het toelaat. Mensen die die etterende wonden willen helpen proper maken.

Je begint een verwerkingsproces, een zware periode.
De pijn pijn laten zijn, het duister duister laten zijn om van daaruit het licht te ontdekken.
Het verleden opnieuw beleven –nu als volwassene en niet meer als kwetsbaar kind. Toch het gekwetste kind in jezelf toelaten en het alle nodige ruimte geven… Niet gemakkelijk want je wordt opnieuw kind, het gekwetste kind, angstig

Het gaat gepaard met veel vallen en opstaan en terug vallen…Momenten van radeloosheid, opstandigheid, hopeloosheid, verdriet,…maar toch steeds overeind krabbelen en verder strompelen. Moeizaam, tot je niet meer verder kunt. Ten einde kracht blijf je liggen. Het is genoeg geweest !

En weer zijn daar een paar mensen die je oppakken en je dragen , net zolang tot je weer op je benen kan staan.
Dan zie je wat vriendschap is. Mensen waarbij je mag thuiskomen, die je laten voelen dat je er mag zijn; die je zeggen dat je de moeite waard bent. Wie ? Ik ?
Hoe kan iemand anders mij graag zien als ikzelf nog niet in staat ben om mezelf graag te zien…..Weet je nog …
Als die vrienden lang genoeg volhouden, blijven volharden –ondanks de tegenstand- dan ga je er stilaan ook zelf beginnen in geloven. Want zeg nu eens eerlijk: wie gaat er jarenlang al die moeite doen voor iets dat niet de moeite waard is ? Zou ik dan toch…en stilaan ga je jezlf aanvaarden zoals je bent. Ik ben de moeite waard. Ik mag zijn wie ik ben, met mijn tekortkomingen.
Een moeilijke bevalling, opnieuw geboren worden…denk je. Want wat blijkt al vlug: je krijgt haatgevoelens. Haat ten opzichte van degene die je al die ellende bezorgde, die je leven kapot maakte. De smeerlap. Wrok, bitterheid,…en alles draagt vrucht. Het negatieve brengt negatieve vruchten voort. Opnieuw zit je gevangen, en veel mensen blijven daar steken en dat is toch wel heel erg jammer ! Jammer voor al die mensen die energie in je staken maar op de eerste plaats heel erg jammer voor jezelf !! Want na een jarenlange strijd met veel bloed, zweet en tranen, na de euforie van de wedergeboorte, is het toch echt zonde.

Vergeven is dan de allerlaatste stap. De definitieve stap naar genezing, naar innerlijke rust. Dan zou je denken dat dit een gemakkelijke stap is, maar niets is minder waar.
Het onrecht dat jou als kind wordt aangedaan, daar kies je niet voor. Je ondergaat het
Vergeving dat onderga je niet ! Daar moet je echt voor kiezen. Op zo’n moment inderdaad een moeilijke keuze. Voor onze wereld een onlogische keuze. En toch…als je heel bewust kiest voor vergeving, dan voltrekt er zich een wonder. Dan wordt het leven je opnieuw geschonken. Een Godsgeschenk. Want geef toe: zonder Zijn hulp zijn we toch nooit tot die vergeving in staat. Het is bovenmenselijk.

Hij voorziet ! Hij kent onze noden en Hij weet wat we nodig hebben. We moeten enkel onze handen en ons hart openen om het te ontvangen.

Als ik nu op heel dat verwerkingsproces terugkijk, dan zie ik overal en altijd Zijn liefdevolle aanwezigheid. ( tijdens het hele proces, in crisis, zie je dat niet zo duidelijk )
Ik stond er nooit alleen voor. Altijd waren er mensen die een stuk weg met me meegingen. Tochtgenoten die elkaar afwisselden, die soms even plots verdwenen als ze gekomen waren. Enkelen die de hele tocht meegingen –soms in de schaduw, soms op de voorgrond- maar altijd aanwezig op kritieke momenten. Niet altijd lichamelijk aanwezig, maar verbonden op afstand.

Een noodzaak om het hele proces tot een goed einde te brengen is vertrouwen : in jezelf, in je medemensen en in God.

Pas als je de laatste stap van vergeving hebt gezet, ben je in staat om anderen te helpen, om anderen nabij te zijn. Pas dan ben je een levende getuige, een reddingsbaken voor mensen in nood.
Er blijft enkel een litteken…maar gelukkig blijft het litteken of worden het voelsprieten !? Antennes die in staat zijn om signalen op te vangen die voor anderen verborgen blijven. Ik ben blij en dankbaar om die voelsprieten. Ze maken mij bijzonder. Ik ben een ander mens geworden. Ik ben blij en dankbaar om wie ik nu ben.

Alles wat in het verleden gebeurde heeft dus een zekere zin gehad. Versta me echter niet verkeerd : +daarom is niet alles goed te praten !! Dat zal ik ook nooit doen ! Ik ben als kind door een hel gegaan en ik wil alles doen wat binnen mijn bereik ligt om andere kinderen die hel te besparen !! laat dat duidelijk zijn.
Ik ben enkel blij en dankbaar om wie ik nu ben. Ik leef ! i.p.v. geleefd te worden. Ik ben een vrije mens. Ik pluk de vruchten van vergeving…want alles draagt vrucht.

Er is een verschil tussen verwerking en genezing : je kan een gebeuren verwerkt hebben zonder daarom genezen te zijn. Je kan het gebeuren zelf een plaats geven in je leven, maar vast raken in bitterheid, een nieuwe gevangenis als het ware. Pas na de verwerking ben je in staat tot vergeving. Pas als je ook die keuze maakte en daadwerkelijk vergaf, dan ben je pas genezen.

Deze pagina is bestemd voor jouw pennenvruchten of hersenspinsels, die je graag met anderen zou willen delen.
Je kunt ze per email aan mij doorgeven, door boven in het menu (aan de linkerkant van deze pagina) op "Mail ons!" te klikken.

HOME