|
Een
sneeuwvlok in de winter,
wit-bloeiend
op een graf,-
want wie
God zoekt, die vindt Hem
soms
zomaar, onverwacht.
Een
lichtje in het donker,
een
godslamp in de nacht,
een wonder
boven wonder,-
geen mens
die het bedacht.
Wij zijn,
in dreigend duister,
de wanhoop
steeds nabij,
de nacht
baart vals gefluister:
verdwenen,
dood
is Hij!
Maar dan,
een levensteken:
licht,
engelen sneeuwwit
het grauw
gordijn geweken,-
knielt,
herders, en
aanbidt!
Een
sneeuwvlok in de winter,
signaal
van Gods geduld,-
Hij geeft
zijn Kind, maar windt Hem
in
doeken:zeer verhuld.
tot in de
lieve lente
dit licht
de aarde raakt
en niemand
meer zal schenden
wat hij
ooit heeft gemaakt.
Dan breekt
de aarde open
dan
klinken klokken blij:
dan lopen
onze doden
voorop,
één
lange rij,-
want op
die dag begint er
te spelen
in de zon
ten
afscheid van de winter:
een
sneeuwwit carillon.
En wat die
klokken spelen
en zingen
in dit uur?
Dat God
ons hart zal helen-
Zijn licht
is vreugdevuur.
tekst
André Troost
bron: Elisabethbode
Deze pagina
is bestemd voor jouw pennenvruchten of hersenspinsels, die je graag met anderen
zou willen delen.
Midi
"Coventry Carol" sequenced by Geoff is used with
permission. HOME
|
