Ik ben als tiener tot geloof gekomen in Jezus Christus, als tiener uit een niet-christelijk gezin. Het heeft nogal wat opschudding veroorzaakt in mijn familie daar er eigenlijk al genoeg trammelant was, mijn ouders waren kort voor mijn bekering namelijk gescheiden.

Door de jaren heen heb ik veel christenen ontmoet waarbij ik dezelfde herkenning had; geloven in Jezus en hem willen navolgen, ook al had je dit van nature niet meegekregen vanuit je familie. De laatste tijd ontmoet ik juist mensen die getrouwd zijn en in hun huwelijk tot geloof in Jezus zijn gekomen maar hun partner niet, en hoe ga je daar dan mee om?

De tekst die we nu behandelen is nogal een radicale tekst! Het lijkt wel of Jezus wil zeggen dat we de ‘zogenaamde’ vrede moeten afleggen, geen compromissen moeten sluiten om duidelijk te maken waar we voor staan, maar hoe doe je dat?

In Tsjechië heb ik ooit eens een man meegemaakt die mij en mijn vriend uitnodigde om bij hem thuis te komen eten. De hele avond had hij het over Jezus, en zijn vrouw en zijn beide dochters voelden zich niet erg op hun gemak, zij waren namelijk niet gelovig. Ook ik voelde mij niet erg op mijn gemak terwijl ik als evangelist daar in dat plaatsje was!

Als je naar de tekst kijkt vallen mij twee dingen op:

Jezus heeft het over een zwaard dat als het ware oude familiebanden in tweeën kan snijden. In het Grieks staat er i.p.v. tweedracht letterlijk ‘in twee delen snijden’.

Iemand of je levensstijl méér liefhebben dan Jezus navolgen heeft tot het gevolg dat je als christen niet de juiste weg bewandelt. Om met Jezus te spreken, die moeilijke smalle weg.

En dan hebben we het over nederigheid, althans dat probeer ik dan. En dan denk ik aan die mannen en vrouwen, zonen en dochters die diep van binnen geraakt zijn door de liefde van Christus. Als ze jong in het geloof zijn moeten ze leren om daar gestalte aan te geven. Als ze wat ouder in het geloof zijn, zijn het vaak de vragen waarom hun partners of andere familieleden maar niet tot geloof komen. En hoe ga je daar mee om? Wil je om de goede vrede te bewaren maar niets zeggen over wat je bezig houdt of probeer je alles uit de kast te halen om degene die je zo liefhebt maar te overtuigen van dat leven met Jezus?

En dan hebben we het over nederigheid….. Over conflicten die je kan hebben binnen zo’n gezin. Over hevige ruzie’s, pijnlijke stiltes, onbegrepenheid want overtuigen kan immers niet, dat kan alleen Gods Geest doen en daar bid je voor. Misschien al heel lang. En hoe ga je daarmee om? Hoe ga je om met teleurstelling in het geloof of misschien met eenzaamheid binnen een huwelijk?

Nu is het niet zo dat je bang hoeft te zijn dat je je partner meer liefhebt dan Jezus. Al die vrijwillige en ongedwongen liefde komt immers van God Zelf vandaan. Het gaat meer om het feit dat je een bepaalde vrede, waarvan je weet dat het geen echte vrede is, zo koestert, dat dat ten koste kan gaan in je relatie met God.

Misschien is dit in het begin nog niet zo duidelijk. Maar uiteindelijk voert het zover dat je wat onverschillig wordt en dat pure, dat radicale, datgene wat als een drijfveer begonnen was blijkt uiteindelijk nog maar iets te zijn wat een naam draagt, maar geen vuur.

Deze tekst van Jezus is radicaal maar uit liefde uitgesproken. Om kenbaar te maken dat als een mens geraakt wordt door zijn liefde dat verandering onlosmakelijk verbonden zal zijn met je hele verdere levenswandel. Waarbij heel normaal er ook tijden zijn dat het allemaal wat minder is met je geloof.

Ik wil bij deze jou vragen om voor diegene te bidden waarvan je weet dat hij of zij juist in zo’n situatie zit. Alleen in het geloof, met mensen die Hem niet kennen.