HET GEKNAKTE RIET VERBREEKT HIJ NIET

Lieve mensen

Herinneren jullie je nog dat in de week voor kerst de natuur zo prachtig wit was? Overal waar je keek waren mensen foto’s aan het maken. Hebben jullie er ook zo van genoten?Al die mooie witte boomtakken.
Ik ben op mijn paardje de polder ingereden.
Mooie stille plaatsen opzoeken waar je de natuur dan helemaal tot je door kan laten dringen.
Ik kan dan helemaal ontroerd raken door de schoonheid die God ons laat zien.
God spreekt zo duidelijk en liefdevol door de natuur heen.
Ik zag bevroren bossen riet staan met hun pluimen hoog de lucht in. Ze hadden iets statigs en trots door de witte laag rijp die er over heen lag.
Ik zag ook de gebroken en geknakte rietstengels liggen en de regels uit het prachtige lied klonken in mijn hart. Het geknakte riet verbreekt Hij niet. Al wat beschadigd is herstelt Hij op den duur.
Het is ongeveer een jaar geleden dat ik mijn eerste stukje in de Enthousiast het maandblad van de kerk schreef. Het was een half jaar na de beroerte die ik heb gehad. Wat voelde ik mij rot en depri in die tijd. Ik voelde mij als dat geknakte riet. Mijn leven was op zijn kop gezet. Vanuit een druk bestaan kon ik van het ene moment op het andere in eens bijna niets meer. Alles waar ik mijn levensvreugde uit haalde moest ik loslaten. Na mijn opname in het ziekenhuis leefde ik eigenlijk de eerste paar weken op een stoel. Ik kon niet meer voor mijn pleegzoon zorgen, niet meer fietsen niet meer wandelen. De boeken die ik las, waar ik zoveel geestelijk van groeide kon ik niet meer lezen, mijn huishouden ging niet meer,ik kon weinig geluid verdragen en dus geen mensen om me heen hebben, niet meer tijdens de zangdienst in de kerkzaal aanwezig zijn, waar ik zo ontzettend van kon genieten. In mijn hoofd was het een grote chaos.
In de Enthousiast beschreef ik toen het beeld van een boom in de winter. De takken dor en dood. Zo voelde ik me toen. En ik zakte langzaam weg in een depressie.
God vertelde mij toen dat het soms wel een lange donkere winter in je leven kan lijken, maar dat Hij in die takken de belofte heeft gelegd van de bloesem en de blaadjes die er weer uit zouden komen ook al kon je er nog niets van zien.
Wat heb ik veel tijd doorgebracht…. heel dicht bij Gods hart. Eén van mijn therapeuten op het revalidatiecentrum zei tegen me: “Renee jij vlucht naar je God toe. Je moet het leven weer gaan omarmen.
” Maar wat miste ik mijn oude manier van leven zeg. Ik weet nog dat ik een gesprek met Ed onze dominee had. Ik vertelde hem huilend dat ik deze manier van leven niet wilde. Ik wilde diep in mijn hart terug naar God. Natuurlijk wilde ik de mensen, mijn gezin en familie niet missen, maar de vreugde in mijn leven was verdwenen. Ik voelde me dom, deed alles verkeerd, vergat alles. Ik wilde zo niet oud worden. Maar al die tijd die ik vluchtend naar God, daar dicht bij Zijn hart heb doorgebracht, die tijd is zo kostbaar geweest. 
Nu gaat het gelukkig veel beter met me. Ik kan weer stukjes in boeken lezen, weer een bijbelstudie volgen, mijn huishouden doen en zelfs weer voor pleegkindjes zorgen. Ik dacht een jaar geleden dat ik weinig verder zou komen en moest leren leven met mijn beperkingen, maar God heeft nog ontzettend veel hersteld en ik ga nog steeds voor uit.
Toch wil ik nog even stil staan bij die prachtige bevroren bomen die ik zag.
De zon scheen en gaf een prachtige schittering aan bevroren takken van de bomen.
God zei:“dat is het beeld van de mens die door het lijden heen gelouterd wordt. Door het lijden heen schijnt je prachtige innerlijke mens naar buiten.” God geeft net als het zonlicht die schijnt op die besneeuwde takken van die boom, zo geeft Hij Zijn glans aan jouw wezen. Dat wat diep in jou is.
Een mensenkind komt vaak sterker en mooier uit de strijd te voorschijn. 
Misschien is jouw levensboom nu ook midden in de wintertijd. Misschien heb jij nu wel het gevoel dat het nooit meer voorjaar wordt. 
God heeft mij in die dagen zo bemoedigt door die bomen even zo mooi te maken. Ze waren nog niet groen van de knoppen die komen gaan, maar ze waren even stralend schitterend wit en zelfs veel en veel mooier. Er lag een Goddelijke glans overheen.
Ik wil vanmorgen even aan die mensen die nu lijden en het moeilijk hebben doorgeven dat ze prachtig zijn voor God dat Hij met je mee gaat door deze moeilijke tijden heen en dat Hij ontzettend veel van je houdt ook al lijkt Hij voor jou nu ver weg.
Als alles om je heen lijkt weg te vallen dan wil Hij je Zijn warmte en liefde laten voelen. Duw Hem dan niet weg, maar schuil bij Hem en dan zal Hij je innerlijke wezen laten stralen.
Dan zullen de mensen aan jou zien wie God voor jou is. Ze zullen zich verbazen.
En echt waar er komen ook weer bloesems en blaadjes aan jouw levensboom, maar op de tijd dat God het geven gaat.

Liefs Renee Wigman
b.wigman1@chello.nl

Deze pagina is bestemd voor jouw pennenvruchten of hersenspinsels, die je graag met anderen zou willen delen.
Je kunt ze per email aan mij doorgeven door links in het menu op de button E-mail te klikken.