HOOP DOET LEVEN

Zo maar ineens is het verdwenen
je zekerheid, je rust en vree'
als een donderslag bij heldere hemel
draag je een tumor met je mee.

Je verdrinkt in de witte jassen
medische toestanden in en om je heen
het grote gevecht dat is begonnen
en je voelt je moederziel alleen.

Soms sta je boven op de barricade
dan lig je moedeloos in een heel diep dal
waar je alleen nog maar kunt roepen:
Waar bent U God, help ik vàààààààl.......

Je verwondert je over diepe vrede
sterke armen die je dragen
het is goed zoals het gaat
geborgen in Zijn Liefde verdwijnen alle vragen.

Je geduld wordt op de proef gesteld
wachten, wachten...eindeloos lang
in je lichaam voltrekt zich een proces
dat je razend maakt en soms ook bang.

Je moet kiezen voor de juiste behandeling
wat is wijsheid wat is goed
wil ik zo wel verder leven
heb ik wel voldoende moed?

Kaartjes, mailtjes komen binnen
ze verwarmen mij diep in m'n hart
zodat ik zelfs weer kan gaan zingen
een loflied midden in de nacht.

Zo leef ik toe naar de operatie
vakantie van de arts gaat natuurlijk voor
en ik wacht met eindeloos verlangen
tot het operatiemes mijn tumor vermoordt.

Nog even lachen, nog even huilen
nog even schuilen bij de Heer
nog even genieten van kostbare momenten
nog even knokken, ook al doet het zeer.

Er is hoop en ook vooruitzicht
daar aan houd ik mij stevig vast
met Zijn Hand veilig op mijn schouder
vind ik de weg wel in deze donkere nacht...