auteur: Renée Wigman

Mijn keuze

Vanwege mijn gezondheid moet ik overdag regelmatig en half uurtje op mijn bed gaan liggen.

Als je dan in de stilte ligt dan vliegen je gedachten overal naar toe. Ook bid ik dan vaak en ik probeer dan te luisteren of God mij iets wil vertellen.

Op een gegeven moment was ik uitgebeden. en ik zei tegen God: ik weet niet meer wat ik zal bidden hoor. Ik wil het liefst met gedachten van U bezig zijn zodat ik positief blijf denken.

Toen kreeg ik de gedachte dat God tegen mij zou zeggen: Renee je mag één Bijbelverhaal kiezen en dat mag je dan persoonlijk mee maken. Welk verhaal of welke gebeurtenis zou je dan kiezen?

Zo, dat zou geweldig zijn dacht ik. Daar wilde ik in mijn gedachten wel eens goed mee bezig zijn. Alle verhalen uit de kinderbijbel flitsten door mijn hoofd.

Daar heb je Noach, de ark en de zondvloed. God redt hen op een geweldige manier. En wat een gigantisch schip moet die ark geweest zijn. Ik ben een dieren liefhebster dus ik zou het er prima naar mijn zin hebben. Stel je eens voor dat die dieren daar zomaar twee aan twee in een lange optocht de ark binnen wandelen. Maar ja, daarna wordt het minder leuk.

De deuren van de ark gaan dicht en het water begint te stijgen. Ik zou denk ik de hele dag over de railing hangen om mensen en dieren de ark in te trekken. Ik word al ziek alleen van het idee van wat er zich buiten die ark afspeelde. Nee, volgende verhaal.

Het volk Israel in Egypte. De tien plagen gaan in mijn fantasie aan mij voorbij en ik blijf hangen bij de laatste plaag. Stel je voor: we moeten het bloed van een lammetje aan onze deurposten smeren want vannacht sterven alle oudste zonen van de gezinnen waar geen lamsbloed aan de deurposten zit. Ik zie gelijk mijn eigen straat voor mij. Overal wonen kinderen. Wesley van 14 aan de ene kant, mijn andere buurjongen Geraldo aan de andere kant en dan allemaal van die kleine knulletjes die iedere dag voor mijn raam aan het spelen zijn.

Ik zou denk ik iedereen gaan waarschuwen. Hoe ik aan het bloed van een lammetje moet komen daar denk ik maar even niet te diep over na. Als het donker werd dan zou ik met mijn emmer met bloed en een kwast langs alle deuren gaan om ze in te smeren. Nee ook al geen leuk verhaal om mee te beleven.

Dan maar naar het Nieuwe Testament.

Ik heb net het verhaal van de wonderbare spijziging gelezen.

Vooral het gedeelte wat daarna komt is wel leuk om mee te beleven. Stel je voor dat ik als één van de discipelen alvast in de boot stap om terug te varen. Jezus belooft om later zelf terug te komen en wij gaan alvast richting huis. Dan begint het te stormen. Alle discipelen zijn bang, behalve ik natuurlijk want ik weet hoe het afloopt. En dan raken die discipelen helemaal van streek want ze menen een geest te zien. Ik blijf kalm en weet al lang dat het Jezus is. Ik bestudeer nauwkeurig hoe het er uitziet als er iemand over het water loopt. Worden Zijn voeten nat? Wie weet vraagt Jezus straks wel of ik het ook wil proberen. Niet naar beneden kijken in ieder geval want dan gaat het mis.

Eigenlijk is het niet eerlijk dat ik weet hoe de verhalen aflopen. Zo beleef ik het niet als één van hen.

Het verhaal van de vrienden die hun verlamde vriend door het dak heen laten zakken voor de voeten van Jezus, spreekt me ook erg aan. Ik weet al precies welke persoon ik bij Jezus zou brengen. Hij ligt al een groot deel van zijn leven op een bed/rolstoel en we bidden al jaren voor hem. Zijn benen zijn vergroeid en hij heeft praktisch geen spierweefsel meer. Stel je voor dat Jezus in ons kerkgebouw zou zijn. Het zou bomvol zitten. Komen wij daar bij de kerk aan en kunnen we er niet meer in. Ik zie al voor me hoe we boven het podium een gat in het dak maken. Ik denk dat Andre al snel achter ons op het dak zou verschijnen om te vragen wat we in vredesnaam aan het doen zijn met ons mooie kerkgebouw. We laten de bewuste jongeman voorzichtig met touwen aan zijn rolstoel naar beneden zakken. Dit is onze enige kans en die laten we ons niet ontnemen. De mensen in de kerkzaal kijken natuurlijk ontstelt naar boven. Maar dan….. dan gebeurt het wonder. Jezus kijkt hem liefdevol aan en zegt dat hij op mag staan en mag gaan lopen. Verbaasd zie ik hoe de vervormde botten van zijn benen en armen weer recht worden en hoe hij binnen een paar minuten verandert in een gezonde jonge man. Heel de kerk is vol aanbidding en we zingen en juichen uit volle borst. Geweldig zeg! Dat zou ik wel mee willen maken.

Toch moet ik nog even verder nadenken want ik mag natuurlijk maar één keer kiezen. Ik blijf stilstaan bij de kruisiging. En daar ben ik nog steeds mee bezig. Deze keuze staat eigenlijk nog steeds op nummer één.

Als mijn Heer, mijn Vriend, mijn Rots en mijn Houvast daar voor mijn ogen gegeseld en gekruisigd zou worden. Wat een immens verdriet en wat een onmacht zou ik voelen.

De lucht werd donker en er waren aardbevingen. God liet de aarde schudden. Het zou zo overweldigend zijn om dit mee te beleven. Het zou denk ik van alle Bijbelse gebeurtenissen de grootste invloed hebben op mijn geestelijke leven.

Ik heb nu al vele uren doorgebracht met het nadenken over de Bijbelse gebeurtenissen en hoe ik deze zelf zou beleven. Het is misschien een idee voor als je wakker ligt en niet kunt slapen. Mij bouwt het op en het is weer eens een andere manier om met Gods woord bezig te zijn.

En als je het maar raar of ongepast vindt dan moet je het gewoon niet doen.

Liefs Renée