Meeuwen en mussen

Storm......

Storm was voor mij als kind altijd een spannende angstige tijd.

Mijn vader was zeeloods en dus vaak op zee.

Als oudste van vijf kinderen kroop ik 's nachts als het stormde vaak bij mijn moeder in bed.

Dan kon ik het horen als het loodswezen belde met nieuws over mijn vader. Vaak belde ze dat mijn vader niet van een schip af kon worden gehaald omdat de zee te woest was. Hij moest dan meevaren naar het buitenland. Ik zag dan altijd die donkere wilde zee voor me met huizenhoge golven die mijn vader zo konden wegnemen.

Nee storm vond ik niet fijn.

Ik loop vaak met Han over het strand ook als het stormt. Heerlijk met je haren wapperend in de wind dwars tegen de storm in. Je ziet dan ook mensen met hun hoofd diep in hun kraag of capuchon gestoken, de wind in de rug.

Het valt mij op dat er altijd meeuwen te zien zijn. Ook als het stormt.

Prachtige vogels vind ik het. Ze doen me denken aan christenen die niet bang zijn voor de stormen in hun leven.

Heb je de meeuwen wel eens horen roepen naar elkaar! Wat een geluid komt er uit die vogels zeg!

Soms lijkt het als of ze ons uit lachen en soms alsof ze elkaar toeroepen en bemoedigen. Als het stormt zitten de mussen en andere vogels verscholen onder de dakpannen en in de heggen. Ik kan ze nergens ontdekken.

Maar die meeuwen lijken er plezier in te hebben om dwars tegen de wind in hoger en hoger te vliegen. Ze gebruiken de thermiek van de wind om hoger te komen. Als ze moe zijn dan plonzen ze de zee in, een eind uit de branding en ze laten zich heerlijk op de golven op en neer deinen.

Ik vraag me af of ik in de geestelijke strijd het meeste op een musje of op een meeuw lijk.

Heel eerlijk gezegd voel ik me het meest met die meeuw verwant.

Als er een strijd is in mijn leven dan probeer ik steeds weer hoger te komen. Ik weet dat ik na de periode van strijd weer gegroeid zal zijn.

Maar o, wat heb ik die andere meeuwen dan nodig zeg!

Die mij toe roepen dat ik door moet zetten!

Die roepen dat we zullen overwinnen!

Die samen met mij af en toe de zee in plonzen om bij te komen! En soms lijkt het er zelfs wel op dat ik verdrink tussen die huizenhoge golven.

Maar die mussen dan? Eigenlijk zijn ze wel slim.

Zitten zij daar veilig en droog onder de dakpannen af te wachten tot de storm voorbij is.

Eerlijk gezegd zou ik daar als ik midden in de strijd zit ook wel eens even bij willen kruipen.

Maar ziet u dat al voor u? Een meeuw boven op het dak van uw huis die daar onder een dakpan probeert te kruipen om samen met een mus te wachten tot de storm voorbij is?

Toch heb ik me vroeger meer als een musje dan als een meeuw gedragen als ik het moeilijk had.

O, wat kon ik boos zijn op God. Vooral toen een van mijn drie kinderen heel ernstig ziek in het ziekenhuis lag.

God moest ingrijpen van mij en anders kon ik hem niet meer als een Vaderfiguur zien. Het kwam zelfs zo ver dat ik Hem een tijd lang niet meer als God wilde kennen.

Ik denk dat ik ben gegroeid. We moeten denk ik allemaal groeien. Het is een proces waar je als christen midden in zit.

En de stormen in ons leven zullen blijven komen en gaan. Als je eens naar je zelf kijkt. Waar lijk jij dan het meest op?

Op dat musje of op die meeuw. Zoals de meeuwen de thermiek van de wind gebruiken om hoger te komen, zo mogen wij De Heilige Geest vragen om ons te sterken en te dragen door de stormen heen. Durf je te vertrouwen op God, dat Hij erbij is in jouw storm? Of kruip je boos, teleurgesteld of misschien wel angstig weg voor Hem diep onder de dakpannen om hem als de buien voorbij zijn en de zon weer doorkomt aarzelend te ontmoeten.

God heeft ook een dak waaronder we mogen schuilen. Maar dan wel in Zijn aanwezigheid en niet verborgen voor Hem.

Lees psalm 27 maar eens door.

Liefs Renee