LIEVE GOD Lieve God, mag ik even met U praten want soms heb ik zo'n verdriet de tranen willen me niet verlaten en waarom...ik weet het niet. 't Is een pijn heel diep van binnen die ik niet kan beschrijven een eenzaamheid, een stil verlangen door niets of niemand te verdrijven. Zijn het mijn beperkingen is het mijn verdriet het leed van heel de wereld dat ik dagelijks op de beeldbuis zie? Is het mijn verlangen naar het Paradijs dat ik ooit verliet naar het beloofde land dat ik steeds weer in mijn dromen zie? Bent U het Heer, mijn God en Vader die dit vacuüm in mij heeft geschapen dat door geen mens te vullen is voel ik me daarom zo verlaten? Maar toch...als het leed van heel de wereld mij lijkt te overspoelen als ik steeds dieper lijk weg te zinken en niets meer zou willen voelen... Dan rest mij slechts één ding mij naar U om te keren me storten in Uw veilige armen niets kan mij dan nog deren. De tranen die verdwijnen het verdriet wordt minder rauw ik hoor alleen Uw zachte stem die fluistert zacht: "Ik houd van jou!" IEMAND Soms kan het verdriet in ons hart ons zo overspoelen, dat we erdoor lijken te verdrinken. De aanleiding tot die tranenvloed is niet eens altijd de echte oorzaak van ons verdriet. We ontkomen geen van allen aan een gevoel heel diep van binnen, dat geen mens helemaal voor ons kan vullen. Er blijft altijd iets knagen, we blijven altijd zoeken, naar meer.... Zou God die leegte in ons hebben gelegd, zodat we altijd op zoek zullen blijven naar Hem?