JEZUS = ZIJN GEMEENTE=JEZUS!

"Saul, Saul, waarom vervolgt gij Mij….?"

In mijn laatste klas die ik gaf aan de Christelijke Hogeschool Ede (ETH), inleiding tot de Wesleyaanse theologie, verplicht onderdeel voor allen die predikant/zendeling in onze Kerk willen worden, zaten ook een aantal studenten uit andere kerkelijke richtingen. Zij hadden dit kerkelijk vak gekozen omdat zij op zoek waren naar een meer op deze wereld gerichte theologie. Een van hen was een leuk, modern uitziende studente, die – wat mij betreft – zo "uit de wereld" had mogen komen. Dat was niet waar, want zij was opgegroeid in een Reformatorische kerk en was na haar bekering aangesloten bij een grote evangelische gemeente , midden in " de Nederlandse Bible-belt". Ik kende die gemeente, en wist dat deze gemeente weliswaar " evangelisch’ was, maar toch bijna volledig bestond uit ex-reformatorische gelovigen, die de psalmen en gezangen hadden omgeruild voor opwekkingsliederen, maar hun oude wereldbeeld, en hun moeite met ‘ de levensstijlen van deze moderne wereld" gewoon hadden meegenomen….Ook deze studente had mijn cursus uitgekozen, omdat zij gehoord had, dat de Wesleyaanse theologie meer op de wereld gericht was. Ik vroeg haar, of zij het met haar moderne "wereldse" looks niet moeilijk had in die gemeente. Toen brak ze bijna in tranen uit. Ze had het er heel erg moeilijk mee. Voortdurend werd zij aangesproken op, of nagekeken vanwege haar uiterlijk, en, haar vrienden en vriendinnen uit de wereld dorst ze ook niet echt mee te nemen naar haar kerk. "Ik heb het er zo moeilijk mee, want ik houd juist zoveel van mijn gemeente!" zei ze toen met kracht. Die gemeende uitspraak, recht uit haar hart, trof mij, en ontroerde mij en is mij bij gebleven tot vandaag…..Wat mis ik dat vandaag toch!!! Die hardnekkige , volhardende liefde voor " jouw’ gemeente! Daarmee bedoel ik natuurlijk niet de arrogante houding waarmee wij onze eigen gemeente boven alle anderen willen verheffen, dat mis ik helemaal niet. Maar wel die zuivere en bijbelse liefde voor je eigen gemeente, alsof het je familie betreft, waar je trots op bent….

Ik weet nog, dat ik mijn eigen oude predikant in Haarlem, Ds. Smink, bij zijn afscheid hoorde zeggen, hoeveel moeite het hem kostte om deze gemeente "die ik zeer liefheb…", zei hij, nu los te laten. O.k., maar van een predikant verwacht je dat; die wordt ervoor betaald zijn gemeente lief te hebben……Maar wat deed die uitspraak mij al goed toen! Ik wist dat hij dat meende….

Vandaag is dat soms ver te zoeken; die liefde voor je eigen gemeente. De kerk heeft misschien te veel kapot gemaakt en schade veroorzaakt bij haar mensen. Er is een onbetaalde rekening….. Velen vandaag, als zij zich al weer durven aansluiten bij een nieuwe gemeente, kijken eerst de kat uit de boom, zijn zeer voorzichtig om zich weer aan die gemeente te geven en zijn huiverig om opnieuw hun vertrouwen te schenken, waarbij elke bekend woord, of klank vanuit het beschadigde kerkelijk verleden, snel weer alles naar boven roept in de nieuwe omgeving… Begrijpelijk, als ik naar de verhalen luister van de velen – ook in ons midden – die " kerkelijk getraumatiseerd " zijn. Die gekke term heb ik zelf verzonnen , al jaren geleden, ook om een onderscheid te maken met het in de psychiatrie en psychologie bekende " religieuze trauma", waarbij het (christelijk) geloof de schuld krijgt van alle geleden narigheid. Mensen worden nl. niet door het echte christelijk geloof beschadigd, maar wel door de religieuze kerkelijke vorm daarvan! Dat zou ik de psychologen mee willen geven.

Toch trof die uitspraak van die studente mij diep…onverwacht diep. Ik heb daarover natuurlijk nagedacht; hoe dat komt. Misschien mis ik die bijbelse liefde voor " jouw’ kerk wel ernstiger als ik dacht? Misschien was het omdat ik zo vaak (te vaak?) het andere heb moeten en mogen aanhoren? Misschien dat ik schrok, van het feit, dat de duivel het dan wel helemaal voor elkaar heeft? Eerst de kerk van binnenuit uithollen en verzieken met vrome geesten, zodat men het woordje " kerk’ (een vertaling van het Griekse ecclesia) al niet meer verdragen kan, en dan het geheimenis gemeente verloren laten gaan!

Maar, lieve broers en zussen, het gaat hier om een bijbelse liefde voor je eigen kerk! Kijkt u maar eens naar de ervaringen van Paulus (Saulus). Bekend van deze apostel is zijn term de Kerk, als      Lichaam van Christus", waarvan wij de leden zijn. (Hier wordt dus het lidmaat zijn van een gemeente heel bijbels en duidelijk!). Hoe is hij op die gedachte gekomen? Nu, dat zien wij in het verhaal van zijn bijzondere bekering. Saul, voor zijn bekering tot Christus, vervolgde als Joodse Rabbijn de Gemeente. Maar als hij dan op de weg naar Damascus de Opgestane Jezus ontmoet, dan zegt Jezus tegen hem: " Saul, Saul, waarom vervolgt gij Mij…. En Saul zeide; Wie zijt Gij, Here? En Jezus zeide; Ik ben Jezus, die gij vervolgt.". daar hoorde Paulus/Saulus voor het eerst over dit "geheimenis" (zo zou hij het later ook steeds weer noemen), nl; dat Jezus zijn gemeente is! Beter; dat de Gemeente Jezus is…. Onze Heer vereenzelvigt zich geheel met ons, zodat: wie ons vervolgt, Hem vervolgt! En, in zijn latere geschriften, zegt deze apostel, dat de offerande (collecte) aan de gemeente een bewijs is van onze liefde voor de gemeente! ("een toets voor onze liefde voor de Heer"…).

Wie de Gemeente vervolgt, vervolgt Jezus!

Wie de Gemeente haat, haat Jezus!

Wie de Kerk vervloekt, vervloekt Jezus! (En heel wat mensen die dit gedaan hebben, zijn geëindigd als satanisten en sekteleiders/stichters !). Maar ook:

Wie de Gemeente liefheeft, heeft Jezus lief!

Wie geld/tijd/ energie aan de Gemeente geeft, geeft aan Jezus!

Liefde voor je eigen Gemeente….Ik mis het in Nederland. Ik begrijp het, dat velen daar moeite mee hebben, maar ik mis het…. Ten overvloede zij gezegd, dat die liefde voor de gemeente ook een gemeente als Korinthe betreft, die het op dat moment nu niet zo geweldig goed deed! Dat het ook trots op je eigen gemeente betreft, wanneer die helemaal niet zo "succesvol’ is, en misschien een klein worstelend groepje betreft. Als ik de Bijbel goed begrijp, dan stopt het met die liefde voor je eigen gemeente enkel, wanneer zij afwijkt van de Boodschap van het Evangelie en de " gezonde leer’ en wanneer jezelf en je kinderen geen geestelijk voedsel meer ontvangen, of wanneer vrome geesten der traditie zo massaal de boel beheersen, dat elke noodzakelijke vernieuwing wordt geblokkeerd. Dan komen wij bij Jezus’ woorden aan de 7 gemeentes in Openbaring, waar hij gemeentes die ontrouw worden aan de Boodschap waarschuwt daarnaar terug te keren, anders " neemt Hij de kandelaar weg" uit hun midden. Volgens Op.1, is de kandelaar dan de gemeente zelf ! Jezus zegt dus, dat Hij in dan, zo’n situatie van ontrouw aan de Boodschap, de levende Gemeente weg neemt uit een dode, zieke, of stervende Kerk en met haar doorgaat in een nieuwe vorm (en onder een nieuwe naam..)…. Een fenomeen, dat wij in heel de kerkgeschiedenis zo kunnen waarnemen, tot aan vandaag! Maarten Luther, Calvijn, Wesley, de Charismatische Beweging, de eerste "Nazareners"; zij hebben allemaal geprobeerd om een zieke Kerk, die ontrouw was aan haar Boodschap, terug te brengen bij de Bron, maar steeds weer nam Jezus de Gemeente uit haar midden weg, en begon met haar een nieuwe Beweging….

Want liefde heeft wel haar grenzen….

Daarom is en blijft de Ware Gemeente onzichtbaar. Zij laat zich niet vangen in een kerkgenootschap. Zij bevindt zich door de eeuwen heen overal. Toch kan een plaatselijke Gemeente de gestalte van die onzichtbare Gemeente verkrijgen; zij straalt haar karakter en leven werkelijk uit; zij is dan – op aarde – nooit volmaakt, heeft haar fouten, haar zwakke en sterke kanten, maar, de leden leven met Hem, luisteren naar Hem en hebben Hem lief! De leiding van die Gemeente probeert er van alles aan te doen om dat te stimuleren en zoekt naar Zijn Wegen. Geweldig toch…

" Maar ik houd zoveel van mijn Gemeente"…….Ik denk dat ik het de voorganger ga vertellen, en de oudsten, moeten ze horen, juist van dit lieve meisje, met haar moderne looks…

Ds. Ed Meenderink