|
SAMEN DELEN
bijna dood ervaring Ingezonden door: Trudy Veenstra Het is nu 17 jaar geleden, ik was zwanger van ons vierde kindje, we waren er erg blij mee, en wilde heel graag nog een 4e kindje. Alles ging goed ik had een voorspoedige zwangerschap. Ik was 7 maanden heen toen we 's avonds van het mannenkoor waar mijn man bij zong een gezellige avond hadden. We hadden 's middags nog wat gedold met de ander 3 kinderen, gegeten, de kinderen op bed, de oppas kwam, en wij naar de kerk. In de kerk gekomen ging ik nog naar het toilet want ik kreeg wat kramp in mijn buik, maar ja je denkt zal wel van het eten komen. Dus wij de kerk binnen, hebben een plekje gezocht, ik zat nog maar net, toen ik mij niet goed voelde. Ik zei tegen mijn man "Ik word niet goed". Het was net of er een kraantje open gedraaid werd in mijn hoofd, en al het bloed naar beneden zakte. Ik ben flauwgevallen, en toen ik weer bij kwam lag ik op de grond in de kerk, ik had overgegeven zeiden ze. Ze hadden de dokter gebeld en die kwam, ik had vreselijke pijn in de buik, en had het heel erg benauwd. Ik had zelf ook het gevoel ......dit komt niet goed...............ik ga dood. Toen ik op de brancard lag zei ik het ook .......ik ga dood................nee zei de dokter je gaat niet zomaar dood. Toen zakte ik weer weg. In de ziekenauto kwam ik weer bij, maar ik voelde me zo ziek en had zoveel pijn, ik hoorde de broeder zeggen .....harder rijden, ............ In het ziekenhuis hebben ze me uitgekleed en onderzocht, maar de helft van de tijd was ik er niet bij. Tot op een gegeven moment ik iets beleefde , wat dus later toen ik weer bijkwam de bijna dood ervaring was, maar dat kon er bij mij niet in, maar elke keer als ik eraan dacht werd ik heel blij. Ik trad uit mijzelf, ik zag mijzelf op de tafel liggen, zag dat de broeder bezig was een infuus aan te leggen, de dokter en zuster om mij heen. Ik had geen pijn, geen zorgen meer, kon ook alles loslaten , man en kinderen familie en vrienden. Toen kwam ik in een tunnel met een helder prachtig licht ,ik kan het niet eens omschrijven hoe het er uitzag zo mooi, en vredig. Naar mijn idee heeft het een hele poos geduurd, ik wilde verder, en wilde ook niet terug. Maar God gaf me nog een kans, want ineens was ik weer in mijzelf en kwam ik bij, heel even maar Want toen zeiden ze ..........je gaat onder narcose, we gaan opereren. Toen ik weer bij kwam uit de narcose was ik heel ziek, lag aan de beademing en allemaal toestellen. Ze hadden mijn milt eruit gehaald , want die was spontaan gaan bloeden. Dat was allemaal op de maandag nacht gebeurt. De volgende morgen toen ik wakker was en redelijk bij was, had ik ineens zoiets van..o ja ik ben zwanger.................. Er stond een zuster naast mijn bed , en omdat ik nog aan de beademing lag kon ik niet praten, maar wees ik naar mijn buik. Ze vertelde mij dat ons kindje was overleden, nadien wist ik niks meer en viel in mijn bed flauw van de schrik. 's Middags kreeg ik ineens heel veel buikpijn, en wat bleek ik had weëen. Dus ik kreeg medicijnen om dat te stoppen. Maar woensdags had ik nog steeds weëen, en hebben ze besloten om mij aan het infuus te leggen om de weëen op te wekken. Het infuus is om 1 uur aangelegd, en om half 3 is ons jongetje geboren, je moet me niet vragen hoe ik het heb gedaan, ik was nog zo ziek, had een hele grote buikwond, en heel veel pijn. Er stonden dan ook wel 3 of 4 dokters om mijn bed. Ja en toen was Alfred ..............zo hebben we hem genoemd ...............eruit. en dan hoop je op een geluidje hoe zacht ook...........................maar het bleef stil, ijzig stil.......................... De dokter vroeg toen of ze het kindje voor de medische wetenschap mochten hebben .........hij zei dat moet ik vragen....................ik schrok daar zo van en we hebben toen ook gelijk nee gezegd het is ons kindje al was hij dood. Ze hebben het kindje mee genomen, mij gewassen, ja en daar lig je dan. Even later kwamen ze met onze lieve, heel kleine Alfred weer bij ons, en we hebben hem toen nog een poos bij ons gehad. Het was zo'n prachtig klein jongetje, hij lag er zo lief en tevreden bij, helemaal volgroeid, wel miste er op sommige plekjes stukjes huid af, en hij had hele donker rode lipjes, hij woog ongeveer 3 à 4 pond. En dan ineens is alles achter de rug, Hij is 's woensdags geboren en ze hebben hem vrijdag begraven, ik kon er niet bij zijn omdat ik nog te ziek was. Vreselijk vond ik het, maar ja ik voelde ook wel dat het niet kon. Mijn schoonmoeder was bij mij gebleven toen de familie naar het grafje was. En dan als alles achter de rug is en je bent alleen, dan komt alles weer boven en ga je eens na wat je allemaal hebt beleefd. En zo kwam toen ook de bijna dood ervaring weer boven, ik heb het heel lang voor mezelf gehouden, omdat ik niet wist wat ik ermee moest. Totdat op een geven moment ik er met mijn man over heb gesproken, en die vond het heel apart. Ik heb toen met elkaar dik 2 maanden in het ziekenhuis gelegen. Op een gegeven moment moest ik weer naar het ziekenhuis voor controle, en heb toen de dokter..........waar ik heel goed mee overweg kon..................gevraagd of ik ook dood ben geweest. Hij keek mij aan en had zoiets waarom vraag je dat, ik heb hem toen uitgelegd wat ik had meegemaakt, en hij bevestigde toen dat ik inderdaad even dood ben geweest, ze hebben me moeten reanimeren. Ja en toen kon ik het plaatsen, en wist ik dat mijn gevoel goed was, en ik inderdaad een bijna dood ervaring heb gehad. De gevoelens daar over waren heel vreemd. Ik ben dus heel dicht bij God geweest, in de Hemel, je kunt het bijna niet geloven, maar het was dus echt zo. God had mijn kleine jongen bij zich genomen, hij mag zitten op Zijn schoot, maar heeft mij weer terug gestuurd, ik moest nog zorgen voor mijn gezin, was nog niet klaar om bij God te blijven. Maar wat ik dus nu wel weet is dat je beslist niet bang hoeft te zijn om dood te gaan, Het is mooi, je gaat helemaal leeg ..... zonder zorgen, zonder pijn, zonder verdriet, zonder angst naar de Hemel, naar je Vader. Maar soms snap ik er niks van, ik moest blijven, maar als je dan ziet hoe moeilijk mijn leven soms is, dan had ik graag toen bij mijn Hemelse Vader willen blijven. Maar ik weet, ook hier met mijn leven, wat soms zo moeilijk is, heeft ook Hij een bedoeling, al snap je er soms helemaal niks van. Wij gingen vroeger thuis niet naar de kerk, maar ik wist wel dat God bestond, en wilde graag meer van Hem weten, ging heel vaak met een vriendin naar de kerk. Toen leerde ik mijn man kennen, hij ging naar de kerk, en dat vond ik geweldig. Ook dit heeft God zo gewild. En dan mij uitkiezen, ondanks de zware tijd toen en het gemis van een kindje, om zo dicht bij Hem te mogen zijn, en Zijn licht te laten zien om zo zeker te weten dat Hij echt bestaat,en ons nooit loslaat, al voelt het soms wel zo. Ik heb dit gedicht erover geschreven: een licht zo helder en zo mooi Deze gebeurtenis heeft veel met mij gedaan, met mijn geloof, het heeft het zeker versterkt, en het heeft mij ook kracht gegeven om alles wat we mee gemaakt hebben en nog mee maken te dragen Samen met mijn Vader in de Hemel, en dat wil niet zeggen dat ik het makkelijk heb ,want God geeft mij veel te dragen, ook ik heb mijn twijfels als het zwaar word, mijn vragen .....waar bent U God.............. Maar gelukkig mag ik bidden, deze Vader laat mij niet in de steek, maar geeft mij kracht om door te gaan Dit verhaal wil ik graag met jullie delen, om je te laten weten dat je niet bang hoeft te zijn als je einde nadert liefs, Trudy Veenstra 
Deze pagina
is bestemd voor jouw pennenvruchten of hersenspinsels, die je graag met
anderen zou willen delen.
|
