GOD IN DE CRISIS…….?

"Slechts van horen zeggen had ik van U vernomen, maar nu heeft mijn oog U aanschouwd."

Op welke conferentie is deze man geweest? Naar welke grote prediker heeft hij geluisterd? Wat voor groot wonder heeft hij meegemaakt? Wat voor geweldige zegeningen heeft hij meegemaakt, dat hij dit kan zeggen? "Slechts van horen zeggen had ik van U vernomen, maar nu heeft mijn oog U (Here) aanschouwd.". Wie van ons kan dat zeggen, dat hij/zij "God aanschouwd" heeft? Wie wil dat niet?

Nu, lieve mensen, deze man is Job, en hij is niet naar een conferentie geweest; hij heeft niet naar de een of andere grote prediker geluisterd; hij heeft helemaal geen groot wonder meegemaakt en ook geen bijzondere zegeningen ontvangen. Deze man heet Job, en hij is door een diep dal van onvoorstelbaar lijden gegaan. Deze man heeft geproefd hoe onvoorstelbaar gemeen dit leven kan zijn. Het onrechtvaardige wrede gezicht van dit aardse bestaan, onder leiding van de Grote mensenhatende Vijand, heeft zich op alle fronten aan hem vertoond. Maar, klaarblijkelijk, ergens onderweg in dat diepe dal van het leven, heeft hij wel dat meegemaakt! Ergens onderweg, tussen de boosheid, de verwarring en de tranen heeft hij God pas echt leren kennen! Daarvoor, was zijn kennen van God beperkt tot het "van"- horen- zeggen- geloof". Zelf heb ik dat van-horen-zeggen-geloof nooit gekend. Ik ben volledig onbekend met het christelijk geloof opgegroeid en heb het pas later zelf als de Waarheid voor mijn leven ontdekt. Maar, ik ontmoet als predikant heel veel mensen die dat van-horen-zeggen-geloof wel goed kennen. Zij zijn van vroegs af aan met het christelijk geloof opgegroeid, hebben erover gehoord van hun ouders, op de zondagsschool, op de gewone school, in de Kerk. Zij hebben dit geloof leren kennen als een goed geloof, met een goede moraal voor het leven, met een stel goede leefregels en verklaringen, die’s-Zondags in de preek bevestigd en versterkt worden, en, dit geloof is onderdeel van hun leven; dit geloof "werkt". Als zij in nood zijn, dan bidden zij om uitkomst, als zij ziek zijn om hulp en genezing, en, als zij met het vliegtuig weg moeten, dat het veilig zal aankomen. En dat van-horen-zeggen-geloof kan lang goedgaan! Ja, bij sommigen gaat het een heel leven mee! Maar….soms stort een vliegtuig neer – ook als er christenen inzitten – soms is er geen uitredding uit de nood; soms genezen wij niet…., soms is er een crisis. En wat mij dan telkens weer opvalt is, dat zo’n gelovig mens het eigenlijk dubbel moeilijk heeft. Bovenop het leed, het verdriet, is er dan ook nog een extra crisis met God. Het is heel merkwaardig, maar voor het eerst – nu, in de crisis – wordt de gelovige mens a.h.w. gedwongen om zijn/haar geloof eens goed te onderzoeken; voor het eerst worden er kritische vragen gesteld aan de vanzelfsprekende aangenomen dingen; voor het eerst moet men de woorden van het gebed zelf vinden en voor het eerst moeten de antwoorden zelf in de Bijbel gevonden worden…Het geloof wankelt; de oude verklaringen werken niet meer; het oude vertrouwde godsbeeld voldoet niet meer. Er zijn gelovigen die dan afhaken. Dat is de simpelste weg. Maar, als men dat weigert; als de liefde voor God te groot is, dan ontstaat er voor het eerst een geloofsworsteling die, wanneer men er uit is, eigenlijk leidt tot het enige echte geloof; dat is, nl., het geloof wat men zelf met de Here gevonden heeft! Het geloof, wat niet meer een klakkeloos napraten van belijdenissen van anderen is. Dan, in zo’n crisis, leert de gelovige wellicht voor het eerst echt bidden. Misschien dat dat gebed dan wel niet meer is als een vloek…,of een lang bewust stilzwijgen, maar, kijk maar naar Job; ook dat is gebed!

Wat mij dan opvalt, wanneer een gelovig mens door zo'n crisis heen gedwongen wordt om zijn geloof te herzien en te doorworstelen, is, dat het daarna ook een veel milder geloof is, niet zo simplistisch meer, zo van "Maar de Bijbel zegt toch…", en dan volgen er teksten. Niet zo vanzelfsprekend, ook niet naar anderen toe. De zgn. vrienden van Job waren daarin zijn ergste vijanden. Zij slingerden de arme man allerlei simpele bijbelse waarheden naar zijn hoofd; allerlei simplistische verklaringen voor zijn lijden. God neemt hen dat zeer kwalijk en straft hen daarvoor. Simpele bijbelantwoorden gesproken door iemand die niet zelf geweest is waar Job geweest is, zijn wreed, gevaarlijk en doen kwaad.

De vraag, die ik mij daarom ook steeds weer stel is: waarom moet een gelovig mens eerst zelf door de crisis, moet hij eerst zelf de dingen meemaken, voordat hij gaat nadenken? Waarom moet iemand eerst zelf een homofiele zoon hebben, voordat hij pas echt gaat nadenken over zijn simpele oordeel uit zijn simpele bijbel op homofiele medegelovigen ? Dan, opeens als het het eigen kind betreft wordt het wat stiller, wat ingewikkelder! Waarom moet het eerst je eigen kind zijn? Waarom, als gelovigen zelf in een echtscheiding zitten, gaan zij pas nadenken over hun simpele meningen? Waarom, pas als het eigen kind ernstig ziek wordt en niet geneest, gaat men serieus nadenken over die simpele voorstelling van zaken, dat "God altijd geneest en beschermt, en, als dat niet gebeurt, dat het wel aan de ouders of het kind zal liggen.."???

Is het juist daarom, dat juist die gelovigen, die er zelf doorheen gegaan zijn, en God niet verlaten hebben zo bijzonder geschikt worden om anderen te helpen in hun nood? Zou het lijden en het satanisch onrecht in ons leven, dan toch nog een geheim kunnen zijn? Zou die Grote mensenhatende Vijand dan, in zijn blinde haat, wanneer hij ons overlevert aan ziekte, onrecht en crisis, dan door Gods wonderwerkende GENADE en LIEFDE een merkwaardig anti-effect veroorzaken, wanneer wij weigeren om God te verlaten, ook al snappen wij er niets van? Want, toegegeven, na die enorme crisis was de duivel Job helemaal kwijt! Toen was Jobs liefde voor God helemaal onverwoestbaar! Ja, zegt de Bijbel niet "want de duivel is wel bedacht op de dingen der mensen, maar niet op die van God, anders had hij de HERE der HEREN nooit gekruisigd"?

Als wij maar wel in gesprek blijven met Hem, en weigeren, ondanks alles Hem te verlaten.

Ds. Ed Meenderink

HOME