bij

kLAASKE VERHAALT

Musje Miesje

Jaren geleden nam ik mijn dochtertje wel eens mee naar het verzorgingshuis bij ons in de buurt. We brachten dan een bezoekje aan een lieve, hoogbejaarde mevrouw die we al jaren kenden, van toen ze nog gezond was en nog niet dementerend. Als ze ons zag, herkende ze ons meestal toch nog en wat was ze dan blij. In de grote binnentuin van dat verzorgingscomplex was een kleine boerderij ingericht met volièrevogels, kippen, konijnen en andere kleine dieren. De kippenren met kriel- en andere sierkippetjes was een extra attractie, ook voor de tientallen musjes die hadden ontdekt dat je via kapotte gaasopeningen naar binnen en buiten kon vliegen - ze pikten zo dagelijks een graantje mee van het vogelvoer. Naar binnen ging wel wat gemakkelijker dan naar buiten, maar als ze eenmaal wisten waar de beste uitvlieg-gaten zaten, kwamen ze er de volgende keer sneller uit.

We ontdekten dat er een heel jong musje op de grond zat, die door de nieuwsgierige hennen bekeken werd en door de weeromstuit vertrapt. Het gewonde musje, dat misschien wel pas voor het eerst met een groepje was meegevlogen, kon zelf niet wegkomen. Een tuinmedewerker haalde het ongelukkige beestje er op verzoek van mijn dochtertje uit en legde het in haar hand. Een zielig hoopje mus, trillend, wellicht gekneusd en heel slap. Wat moesten we doen? In het gras terugzetten? Het viel gewoon om, zó zou het een gemakkelijk prooi worden voor katten of roofvogels. Meenemen? Naar ons flatje, tweehoog? De wanhoop van het musje werd vertaald in de smekende blik van mijn dochter….vooruit dan maar. Ons balkon werd haar tijdelijke thuis en een zacht bekleed mandje d'r nestje, met een doek erover en krantenpapier rondom de zijkanten voor de wind. …. Wat waren d'r veertjes toegetakeld… inéén gedoken zat ze daar bij te komen van haar trauma…..

Omdat we tropische vogeltjes hadden, hadden we vogelvitaminen en krachtvoer in huis en dat deden we nu door het voer en drinken van de kleine mus, die inmiddels 'Miesje' was genoemd. Heel teder nam mijn dochtertje de vogel tijdens het voeren in haar ene hand en voerde Miesje met haar andere hand het zachte universeelvoer. Heel voorzichtig liet ze tussendoor met een pipetje water in haar bekje lopen. De medicijnen zouden ook haar gehavende veertjes weer snel doen herstellen….

Die eerste avond en nacht zat Mus Miesje heel stilletjes op het balkon, in haar mandje, toegedekt door de doek…..terwijl ik af en toe even stiekem poolshoogte kwam nemen. Het zag er helemaal niet goed uit, ze liet haar kopje tot op de bodem zakken en leek heel slap. 'Het komt wel goed, hoor, mam,' zei m'n dochtertje vol vertrouwen. Ze was gaan bidden voor het musje. Ze kon gewoon niet geloven dat het musje de volgende morgen wel eens bezweken zou kunnen zijn aan de gevolgen van haar avontuur in het kippenhok.

De volgende morgen ontdekte ik tot mijn verrassing dat Miesje uit haar schuilplaats was gekomen en nu over het balkon wandelde. Ze stond nog wel wat zwak op d'r pootjes en liet zich gewoon door m'n dochter oppakken om weer te worden gevoederd. Ze knapte nu zienderogen op maar het was te vroeg om haar al los te laten, ze zou nog een gemakkelijk prooi zijn voor de buurtkat. We besloten om haar nog een nachtje bij ons te houden, maar nu in een kooitje, dan kon ze op een stokje zitten of gewoon wat rondhippen. Voor d'r eigen bestwil dus.

De volgende morgen……..bleek Mies al zo opgeknapt dat ze floot! Ze oogde fief en stikgezond. Tja, wat wil je ook, zoveel prima eten en drinken, zoveel vitamientjes en medicijnen….en zo'n dosis liefde!

Als je daar geen sterke vogel van wordt!

Haar gefluit trok nu ook andere mussen aan. Een voor een kwamen ze eerst op de balustrade zitten, en daarna heel nieuwsgierig tot vlak bij het kooitje op het balkon. Wat zouden ze aan elkaar vertellen? Miesje reageerde enthousiast. We besloten het kooideurtje open te zetten. De andere mussen vlogen natuurlijk meteen weg bij ons naderen. Maar Miesje was niet bang. Die hipte kwiek uit de kooi, fladderde eerst nog naar een op mijn balkon staand boompje, overzag alles even en vloog toen vol kracht linea recta naar een hoge boom midden op het plein. En toen zag mijn toch wat verdrietige dochtertje , die het musje de afgelopen dagen zo vaak liefdevol in haar handen had gehouden en gestreeld, gekoesterd en gevoerd - hoe een achttal mussen haar volgden en omringen. Ze keek me aan met een blik van: het komt wel goed met Miesje! Ze had de afgelopen dagen voor Miesje gebeden en ze was er van overtuigd dat God nu ook verder voor dit vogeltje zou zorgen.

Dit is echt gebeurd.

Ook Jezus heeft bijna tweeduizend jaar geleden echt gewandeld hier op aarde en Zijn Liefde toen getoond aan grote en kleine mensen.

Jezus vertelde aan de mensen dat God de Vader, die alles gemaakt heeft, heel veel van ons houdt en ook voor ons wil zorgen. Ja zelfs acht slaat op de kleine mussen buiten. Een musje kan 's morgens niet weten waar hij des avonds zal slapen. God geeft het te eten en een veilige schuilplaats. Als Hij al zo goed zorgt voor de vogels, hoeveel te meer zal Hij dan ook voor ons mensen zorgen?

"Geen enkele mus valt op de grond zonder dat je hemelse Vader er van weet. Zelfs de haren op je hoofd zijn allemaal geteld. Maak je dus geen zorgen. Jij bent God veel meer waard dan een zwerm mussen".
( Mattheüs 10:31)

Ben jij iemand die zich momenteel ergens veel zorgen om maakt? Weet dan dat God als geen ander weet wat die zorgen zijn en wat je nodig hebt. Leg alles maar biddend aan Hem voor. Zonder moeilijke woorden, want Hij kent je hart. Je zorgen in vertrouwen mogen loslaten geeft een onbegrijpelijke rust. Geef Jezus maar alle ruimte in je leven. Je mag op Hem vertrouwen!

Klaaske

Midi "Butterfly Farries" is used with permission bij Geoff Anderson