"IK RUST IN GOD"

" Ik rust in God" zijn fragmenten uit het dagboek van een gehandicapte vrouw, waar ik veel bewondering en respect voor heb.
Zij weet als geen ander hoe diep de dalen van het leven kunnen zijn.
Maar zij heeft ook mogen ervaren dat zij daarin nooit alleen heeft gestaan.
Zij kent haar strijd, maar ook de overwinning.

Dank je wel Truus, dat we over jouw schouder mee mochten lezen, je strijd mee mochten beleven, maar ook samen met jou mogen zingen " Ik rust in God" .

Truus heeft nu de eeuwige rust gevonden, zij is op 30 december 2002 overleden.

Ingezonden door: Truus Hortensius

donderdag 19 juli 2001
 
Even een schrijfsel met de laatste ontwikkelingen.
 
Vandaag kreeg ik de uitslag van longfoto en bloedonderzoek. Nou voor wat betreft die vermoeidheid is er niet echt iets aan te wijzen en kan de huisarts niets voor me doen. Bloedbezinking was wat te hoog verder alles goed. Het enige middel dat ze me kon aanraden was; verliefd  worden. "Nou" zei ik, "dat ben ik al een jaar". Wij lachen! "Ja", zei ik "we kunnen wel lachen maar ik zit er maar weer mee".
 
Máár…, op de longfoto is een verdachte verdikking gevonden. Dat kan niets bijzonders blijken te zijn maar kan ook wél iets bijzonders blijken te zijn. Een verwijzing naar de longarts met alle gevolgen van dien met longonderzoek en dus die medische molen weer in zou de aangewezen weg zijn normaal gesproken. Maar gezien mijn conditie en de manier waarop ik in het leven sta, hebben de huisarts en ik besloten nu niets te ondernemen. We wachten 6 weken en dan laat ik opnieuw longfoto’s maken. Als die verdikking er dan nog is en groter is geworden..., tja..., wat dan?
 
Ik zit vanaf nu dus alwéér in een dilemma en wil in de komende 7 weken het antwoord proberen te vinden. Wil ik sowieso als het groter is geworden doorverwezen worden naar de longarts? Een nader onderzoek impliceert voor mij dat ik open sta voor behandeling indien nog mogelijk. Want waarom zou ik een belastend onderzoek laten doen als ik toch niet behandeld wil worden?
 
Mijn gevoelens voor Joan spelen een verwarrende rol hierin. Als zij niet in mijn leven zou zijn zou ik het antwoord wel weten. Ik voel me niet geroepen om kostte wat kost mijn leven te rekken ook al is dat medisch mogelijk. Ik vind dat ik behandeling mag weigeren en op een natuurlijke manier mag gaan. Eigenlijk is Joan de enige reden dat ik tot verder onderzoek en behandeling over zou gaan. Voor haar zou het verschrikkelijk zijn als ik er nu het bijltje bij neer zou gooien. En zelf heb ik ook het gevoel dat ik haar dan vreselijk in de steek laat. Het laatste dat ze nu kan gebruiken is dat dit er ook nog eens bij komt.
 
De andere kant van dit verhaal is; dat ik voor geen prijs zou willen dat ik me laat behandelen met mijn gevoelens voor Joan als motief en zij dan daardoor het gevoel zou hebben dat ze niet vrij meer is in haar keuzes. Ik zou nooit willen dat ze voor me kiest uit een ander motief dan dat ze op de juiste manier van me houdt. Voor mij is dan ook niet de kwestie of ik me wil laten behandelen omdat ik hoop dat Joan ooit voor me zal kiezen. Als ik me laat behandelen is het weliswaar uit liefde voor Joan omdat ik er voor haar wil zijn zolang ze mijn steun nodig heeft, maar niet met de verwachting dat ze er ooit voor zal kiezen om haar leven met mij te delen. Ik kan volledig accepteren dat haar keuze op den duur niet bij mij zou kunnen liggen. Wat ik hoop en waarvoor ik er voor haar wil zijn is; omdat ik haar wil steunen totdat ze zich zó sterk voelt dat ze voor zichzelf en haar geluk durft te kiezen zonder schuldgevoel naar wie dan ook. Als ze zover is kan ik los laten als dat voor Joan nodig zou blijken te zijn. Tot zolang zou ik in haar leven willen blijven indien mogelijk.
 
Het dilemma waar ik dus alwéér mee zit is:
1.       Stél..., dat ik een behandelbare longkanker zou hebben. Mag ik dan het proces haar gang laten gaan?
2. Mag en kan ik het antwoord op die vraag af laten hangen van mijn gevoelens voor Joan?
3.       Of is het zo, dat ik juist nu iemand in mijn leven heb waar ik zoveel van hou dat me daarmee het motief wordt gegeven om door te gaan, en is daarin al het antwoord gelegen dat het nog niet mijn tijd is en ik nog niet klaar ben met mijn lessen en dit leven hier?
4.       Of kan Joan pas haar kracht ten volle voelen en leren gebruiken als ze níemand meer heeft die haar steunt?
 
Aangezien "ík" niet kan weten wat mijn hoogste belang is en dus al helemaal niet wat het hoogste belang is van anderen, zal het antwoord in de komende 7 weken vanuit mijn innerlijke stem (Heilige Geest) moeten komen ook al weet ik op dit moment niet hoe. Ik geef het maar over en vertrouw er op dat ik het antwoord wel zal weten als het zover is dat het nodig is.

Joan is vandaag geweest en ik sprak tegen haar uit dat het een teleurstelling voor me zal zijn als over 6 weken zou blijken dat er niets aan de hand is. Dat ik alleen hoop dat ik geen beslissing hoef te nemen als het te behandelen zou zijn. Eigenlijk hoop ik dat de beslissing mij uit handen wordt genomen en het voor behandeling te laat is. Voor mij zou dát de meest gunstige uitkomst zijn. Maar eigenlijk weet ik innerlijk dat het niet uitmaakt wat de uitslag wordt. Waar het om gaat is: kan ik de komende weken zodanig bij overgave komen dat ik innerlijke vrede heb met welke uitslag dan ook en kan ik zonder tegenstrijdigheden en angst het innerlijke antwoord accepteren.

Niets bindt mij meer echt aan deze aardse illusie, hoezeer ik ook nog geniet van de contacten die ik heb en van de dingen in mijn leven die ik nog wel kan. Dus eigenlijk is mijn liefde voor Joan het enige dat me nog bindt aan deze aarde, ongeacht of zij ooit voor mij hetzelfde kan voelen als ik voor haar. Maar anderzijds..., wat zou mooier zijn dan weggaan hier terwijl ik liefheb?

Eigenlijk hebben we samen vandaag niet zo veel gepraat, zoals in de bedoeling lag. We hebben eerst samen gehuild, en al huilend heb ik ook mijn angst, woede en frustratie geuit. Daarna samen op bed gelegen in elkaar’s armen en naar muziek geluisterd. Samen genoten van de rust en de stilte en er daalde een stukje innerlijke vrede in me. Ik was zo rustig dat ik iedere keer zelfs even in haar armen in slaap viel. Joan zal ieder besluit aanvaarden ook al zou ze het voor zichzelf erg moeilijk te accepteren vinden. Dat geeft ook een stukje rust en ik heb het gevoel dat het allemaal wel goed komt hoe dan ook.

vrijdag 27 juli 2001 13:54

"Een Cursus In Wonderen" Les 109: "Ik rust in God".

Vannacht las ik les 109. Er stroomde tijdens het lezen vreugde in me en er klonk een "JA" in mij. Ja…, ik rust in God. Ja…, ik ben veilig "thuis" er kan mij niets gebeuren. De rust die ik gisteren had mogen ervaren in nabijheid van Joan breidde zich uit het stroomde in mij en omarmde mij als het ware. En hoewel ik nog steeds met het idee naar bed ging dat ik een antwoord moest vinden, voelde ik me volkomen in rust en vrede. Zo werd ik vandaag ook weer wakker, ondanks dat ik vandaag lichamelijk een slechte dag heb.

Terwijl ik slepend de kleine dingen deed die nu eenmaal gedaan moeten worden, ontvouwde zich het antwoord in mij. Het was niet het antwoord dat ik verwacht had te zullen vinden. Ik zal proberen te vertellen hoe het antwoord zich ontvouwde.

Beelden van het verleden trokken aan me voorbij. Ik zag de moeilijke, pijnlijke dingen en onmiddellijk daarop volgend zag ik hoe er soms, zelfs temidden van de moeilijkheden, een intense innerlijke vreugde op onverklaarbare wijze bij me naar binnen stroomde. Hoe gedragen ik mij vaak voelde. Ik zag hoe alles wat er is gebeurd in mijn leven mij heeft gebracht bij meer innerlijke rust en rijkdom. Mijn verleden bleef dus hetzelfde, maar waar ik eerst keek vanuit angst verschoof mijn manier van kijken zich naar wat het mij heeft geschonken in plaats van te zien wat het mij had afgepakt.

Vervolgens zag ik de beelden over de toekomst. De angst voor alweer onderzoeken en behandeling. Ja en dan…, als ik dit heb gehad wat is dan het volgende dat op mij wacht? Want het houdt maar niet op!!!

De tekst "Ik rust in God" weerklonk weer in mij en herhaalde zich. Ik liet het binnenkomen en zag hoe angst zich voor een moment meester van mij had gemaakt. Het verleden is voorbij de toekomst is er nog niet. Er is alleen het nu en zelfs dat is een illusie want de realiteit is; "Ik rust in God" Ja…, "Ik rust in God" het stroomde door me heen en opeens wist ik het antwoord! "Ik hoef helemaal geen antwoord te vinden" want "Ik rust in God". Er kan mij niets gebeuren want ik ben veilig omdat "Ik rust in God". Stap voor stap zal ik wéten hoe ik nu verder mag gaan en wat mij te doen staat, zolang "ik" maar "rust in God". Het maakt niet meer uit wat er verder gaat gebeuren. Mijn al jaren bestaande motto kwam ook weer bij me binnen. "Alles is goed zoals het is of komt en in mijn leven gaat nooit iets mis".

De afgelopen week heb ik mij "Godverlaten" alleen gevoeld, vervuld van angst en pijn. Er is niets veranderd in mijn omstandigheden, maar mijn manier van kijken is verschoven van angst naar liefde.

Het zingt in mij "Ik rust in God" .......... "Ik rust in God"…………………………………..

Deze pagina is bestemd voor jouw pennenvruchten of hersenspinsels, die je graag met anderen zou willen delen.
Je kunt ze per email aan mij doorgeven, door boven in het menu (aan de linkerkant van deze pagina) op "Mail ons!" te klikken.