Ingezonden door Janke Overduin

Gedicht van Annie de Vegt (Roemenië)

De zon, die de aarde koestert mild en goed,
is een bewijs dat God nog wonderen doet.

De maan, die 's nachts haar zilveren sikkel toont,
is een bewijs, dat God nog bij ons woont.

Zolang de zon en maan er zullen zijn,
vergadert God Zijn kinderen groot en klein.

Hij wacht met onuitsprekelijk geduld,
tot het getal der Zijnen is vervuld.

De allerlaatste hoort er ook nog bij,
kocht Christus hen niet met Zijn Zoenbloed
vrij ?

Deze pagina is bestemd voor jouw pennenvruchten of hersenspinsels, die je graag met anderen zou willen delen.
Je kunt ze per email aan mij doorgeven, door boven in het menu (aan de linkerkant van deze pagina) op "Mail ons!" te klikken.