Blijkbaar is het volgen van Jezus ook in dit verhaal niet zo eenvoudig. De discipelen volgden Jezus het schip in en ze kwamen terecht in een storm. In de storm was de angst de hoofdmotor van het ongeloof van de discipelen.

Volgen en vertrouwen gaan dus samen. In dit geval een mate van vertrouwen waarin je je overgeeft aan de Degene die de leiding heeft. Zo als een kind dat leert lopen zich overgeeft aan degene die hem vasthoudt zo moeten wij ook Jezus vertrouwen in de navolging. Soms is ons geloof niet toereikend en dan toont Jezus ons zijn macht. Hij toont ons dan een stukje van zijn genade met ons. Hij verlangt gehoorzaamheid, maar Hij is genadig wanneer iets niet lukt. Hij noemt zijn discipelen kleingelovigen, maar Hij zal uiteindelijk toch ook voor hen sterven. Zo kijkt Hij ook naar ons en zo wil Hij ook dat wij naar anderen kijken. Niet veroordelend op wat zij niet kunnen maar vertrouwend op wat God gaat doen in hun leven, net zo als in ons eigen leven. Dit is een heel moeilijk aspect voor mensen die snel willen veroordelen en voor wie nederigheid helemaal niet zo’n leuk woord is.

Het mooiste aspect in de navolging van Jezus is dat ook die houding bij mensen veranderen kan. Namelijk dat een veroordelend mens in het licht van Jezus zichzelf en anderen kan waarderen om wie ze zijn en geloof heeft dat iedereen in datzelfde licht kan veranderen. Het is geen makkelijk proces maar een moeilijke met veel vallen en opstaan. Durf je als alles om je heen raast en Jezus ver weg schijnt te zijn nog steeds op Hem te vertrouwen? Want alleen juist dan zal blijken of het vertrouwen waarin je gelooft, en dat je belijdt, en waarvan je zingt ook werkelijk een vertrouwen is op Iemand die je niet kan zien maar die toch keer op keer bewijst dat Hij te vertrouwen is.

En toch vertrouwen we steeds op onszelf, terwijl we beseffen dat wij die storm en die wind en die zee niet kunnen bestraffen. We kunnen er wel tegen schreeuwen, maar we verliezen slechts onze stem en onze tranen. We verliezen onze kracht en onze gezondheid. We verliezen ons leven, terwijl we deze zo krampachtig proberen vast te houden. Als mensen ernstig ziek zijn, of dicht in de buurt van de dood komen, in de climax van een oorlog zijn, dan hoor je deze schreeuw het meest. Als mensen bang zijn om verlaten te worden van degene die hun het meest lief is, als de stilte dreigt om hulpeloos eenzaam te worden dan zijn de tranen er soms niet eens meer vanwege de wanhoop die je gegrepen hebt.

Zo’n simpel antwoord kan echter je redding betekenen. Vertrouw op Hem, vertrouw op Hem, vertrouw op Hem, want jij kan toch niet alles. Ook al denk je soms van wel, als die storm komt, merk je pas hoe hard je Hem nodig hebt.