Als je een behoorlijke koorts hebt voel je je knap hulpeloos. Je bent tot niets in staat en je moet verzorgd worden. Het is een goede vergelijking in verhouding tussen ons en Jezus.

Zonder Hem zijn wij hulpeloos. De bijbel zegt: Wij allen (ver)dwaalden als schapen, wij wendden ons ieder naar zijn eigen weg.

Natuurlijk zal iemand zeggen die God niet kent dat hij het best wel in zijn eentje redt, en dat hij in zijn leven altijd wel uiteindelijk op de juiste weg komt. Daarbij wordt vooral vergeten die momenten van hulpeloosheid toen hij ziek was en verlaten, maar ach, die dingen vergeet je gewoon en je laat je door deze wereld niet kisten. Maar hoe kwetsbaar kan een mens zijn in de meest intieme houding van hulpeloosheid. Sommige mensen zijn zo koppig dat ze nooit zullen toegeven dat ze hulp nodig hebben. Waarschijnlijk hebben ze zelf ook nooit zoveel liefde gekregen. Anderen smeken om hulp, maar worden gewoon niet gezien, of mensen willen ze niet zien.

Deze vrouw heeft het beter. Haar zoon is thuis en Jezus komt binnen. Meteen als Hij haar ziet pakt hij haar hand en verbindt Hij Zichzelf met haar. Dat haar ziekte haar verlaat komt door zijn kracht, dat ze Hem dient komt door zijn liefde…

Waarom komt het toch dat mensen zich niet willen laten genezen van de meest erge vorm van ziekte die er bestaat? Liefdeloosheid. In de Westerse wereld bekommert men zich vooral om het lichaam, maar deze staat niet los van de ziel. In de media, die de grootste impulsen geeft in de beïnvloeding van ons denken, wordt de ware liefde ingeruild voor de liefde voor de materie die volgens hen de ziel kan strelen. Maar strelen maakt een ziel niet gezond, zij heeft genezing nodig.

Al eeuwen lang denken filosofen na hoe het nu precies zit tussen die verhouding van de materie en de ziel. Wat nu als 2000 jaar geleden het antwoord al is gekomen? Alleen degenen die daar werkelijk achter komen zijn door Hem genezen en dienen Hem. En dat getuigenis is iets wat deze wereld nodig heeft.