Onderstaande
gedichten heb ik op verzoek, maar met enige schroom op m'n site
gezet. Ze zijn absoluut niet bedoeld om achter elkaar gelezen te
worden, daar zou je niet van opknappen. Ze zijn wel bedoeld om
ouders die zoiets moeilijks moeten door maken, zoals het
verwerken van een miskraam of de geboorte van een kindje dat
niet levensvatbaar is, te bemoedigen met één van onderstaande
gedichten. Vaak kan een stukje herkenning al troost bieden.
Woorden zijn soms moeilijk te vinden en een gedicht kan soms tot
grote steun zijn. Moge God ze hier voor gebruiken. Enkele
gedichten zijn al eerder op m'n site geplaatst.
Inhoud
van deze pagina:
Laat
de kinderen tot mij komen
Zo
kostbaar
Bloeiende
knop
Niet
zo
Verloren
geluk
Slaap
maar zacht
Uw
wereld, onze wereld
"Laat
de kinderen tot mij komen"
Zo
stil en koud
zo klein en lief
zo mooi, zo zacht
mijn hartedief.
Geen
recht van bestaan
geen enkele hoop.
Ik zoek naar leven
maar vind de dood.
Ik
bid tot God
en roep Hem aan:
"O Heer, waarom?
Wie heeft dit gedaan?"
Ik
kijk omhoog…
Hij is niet dood!
Want ik zie God
met mijn kind op schoot.
------
terug
naar boven
Zo
kostbaar
Uw
ogen zagen zijn vormeloos bestaan
o Heer, waarom is het misgegaan?
In de moederschoot werd hij geweven
waar is nu Uw levensgeest gebleven?
U
nam nog voor U had gegeven
een leventje dat niet eens mocht leven.
Toch al zo kostbaar in Uw ogen
dàt Heer wil ik alleen geloven.
Voor
U is dit leven zoveel waard
U zal het voleinden,
Ook al heb ik het nooit gebaard.
'k
Mag van dit kindje blijven houden
help me Heer, U te vertrouwen.
------
terug
naar boven
Bloeiende
knop
Dat
blonde koppie
die klaterende lach
die mollige handjes
de liefde die hij gaf.
De
lieve woordjes
die armpjes om mij heen
dat zachte lijfje
dat voorgoed verdween.
Een
bloem die nog moest ontluiken
gebroken in de knop
het leven dat reeds in hem was
leeft hij nu bij God.
Want
wie hij was en eens zou worden
blijft altijd bestaan
schoner nog dan ooit tevoren
mag hij bloeiend voor Jezus staan.
------
terug
naar boven
Niet
zo
Geboren
worden doet leven
maar er ging iets mis
geen kreetjes en geluidjes
alleen maar droefenis.
Een
stil en bleek gezichtje
zo gaaf, zo wonderschoon
maar zonder adem, zonder leven
zo vreemd, zo ongewoon.
Een
vader met een kistje
een moeder vol verdriet
God geeft niet om te nemen
zo wilde Hij het niet.
------
terug
naar boven
Verloren
geluk
In
vreugde verwacht
in liefde aan gedacht
alles voorbereid
lang voor de tijd
al
zachtjes gestreeld
soms mee gespeeld
een handje hier
een voetje daar
ik
verlang naar jou
o, was je er maar….
nog
even geduld
een buik die alles verhult
van het mooie geheim
dat jij er eens zult zijn.
Maar
plots staat de wereld stil
alles wordt koud en kil
en toch voel ik leven van binnen
dat ik alleen maar kan beminnen.
Een
leven reeds geschonden
volgens aardse begrippen onvolmaakt
waar ik van houd
dat ik heb aangeraakt.
Een
bevalling vol smart en venijn
geen kreetjes, geen gehuil
alleen intense pijn.
Een
toch ben je warm en zacht
zo lief en teer
maar je bent al niet meer bij mij
maar bij onze lieve Heer.
------
terug
naar boven
Slaap
maar zacht
U
had Uw Geest dubbel gegeven
twee kindjes mochten in mij leven
ze groeiden dicht onder mijn hart
en ik wist, God houdt ze stevig vast.
Waarom
heeft U ze losgelaten
waarom moesten ze mij verlaten
waarom die lege schoot
U had toch zoveel beloofd?
Ik
weet wel Heer met mijn verstand
juist nu houdt U hen in Uw hand
U koestert hen zacht op Uw schoot
maar ik voel me zo van hen beroofd.
Was
het een speling van het lot
dit is toch niet de wil van God?
Ik zoek maar vind het antwoord niet
alleen een bodemloos verdriet
dat God samen met mij wil delen
zodat wonden eens weer kunnen helen.
Slaap
zacht mijn kinderen
klein en teer
'k Geef jullie terug
aan onze Heer.
Hij
zal jullie leven
vervolmaken
nu ik jullie
los moet laten.
Slaap
maar kinderen
slaap maar zacht
in de wame liefde
van Gods hart.
't
Is diezelfde liefde die mij troost
't zelfde hart, dezelfde schoot
diezelfde armen om ons heen
door Hem zijn we toch weer ÉÉN!
------
terug
naar boven
Uw
wereld, onze wereld
Er
is zoveel verdriet
er is zo heel veel leed
een grafje van een kindje
een broertje dat haar bloemen geeft.
Een
vader en een moeder
overmand door verdriet
ik vraag mij af, o Heer
of U dat allemaal wel ziet?
Of
zit U hoog en droog
daarboven op Uw troon
en denkt U af en toe,
't is hun verdiende loon?
O
Heer, het spijt me zo
ik word zo ziek van dat geweld
maar U bent vol van liefde
dat is het enige dat telt.
U
troost en U bemoedigt
en U wilt ons geluk
daar zijn we voor geschapen
wij maken zelf Uw wereld stuk.
------
terug
naar boven
 IEMAND
Bij zo'n diep verdriet kunnen we eigenlijk alleen maar stil
zijn. Woorden schieten te kort. We kunnen er alleen maar zijn
voor die ander, die zo intens moet lijden. Dat is wat Jezus ook
wil doen, er zijn, samen met jou, midden in dit lijden. Samen
huilen, samen stil zijn, met al je vragen en twijfels, die je
bij Hem neer mag leggen. Weten dat dit niet het einde is, ook al
lijkt de wereld stil te staan. Er blijft hoop en uitzicht op een
weerzien. Dat geeft uiteindelijk toch weer een stukje rust
ondanks alle pijn en verdriet die er in je is.
|
